Simmering frustrations

Zoals een andere lezeres eerder al schreef: "Het boek leest lekker weg maar toch is het einde wat vergezocht." Precies datzelfde gevoel had ik bij het lezen van dit boek. 'De erfgename' is een echt vrouwenboek, geschreven door een vrouw, voor vrouwen. Ook de twee hoofdpersonages zijn vrouwen. De man - ofschoon spil in dit 2-, 3-, of 4-luik? - blijft op de achtergrond. ...tot zijn wolventand naar boven komt....

Niets is wat het lijkt. Delen van dit verhaal zijn best reëel: In hoeverre ken je je partner écht? In hoeverre kun je hem of haar volledig vertrouwen? Aan elk van ons zit ergens wel een onvoorspelbare kant die vroeg of laat (of misschien ook nooit), gegeven de situatie, te voorschijn kan komen. Aanleiding hiervoor zijn vaak sluimerende frustraties. Wat me ook bekend voorkwam, zijn de reacties van de mensen en de media op buitengewone gebeurtenissen. Zoals media die zich als aasgieren op iemand storten als er iets spectaculairs te berichten valt, of kennissen die je plots niet meer kennen als het je tegengaat. Ik herinner me dat uit de periode toen het bedrijf waar ik werkte in moeilijkheden was. Plots waren we big news. Felle reporters probeerden kost wat kost aan informatie te geraken. De berichten die in het nieuws kwamen waren vaak tendentieus en het gebeurde dat men om het even wat voor waarheid aannam. Zolang het maar spectaculair was.

Spectaculair is dit boek wel. Geen thriller, maar op zijn manier best spannend. Een verhaal dat zich in het echt ook zou kunnen voordoen. Zeker in kringen waar de éne partij geld heeft en de andere niet.