Kleinmenselijkheid ontbloot

Ward Ruyslinck heeft veel boeken geschreven, het éne al interessanter dan het andere. In de jaren '70 was hij een veelgelezen auteur, ook onder humaniorastudenten. Regelmatig kwamen zijn boeken voor op verplichte lectuurlijst in de lessen Nederlands. Waarschijnlijk om zijn verholen kritiek op het kapitalisme, communisme en de kerk te analyseren.Maar precies dat laatste verwondert me nu. Bij dit vrij expliciete boek bekruipt mij het gevoel dat we toen in een veel permissiever cultuur leefden dan vandaag. Mogelijks heeft de woke-beweging ( lees: lange tenen-cultuur) onze manier van denken - al dan niet gestuurd - beïnvloed. Seksualiteit, de pil, monokini, ..., de jeugd leerde het allemaal op een vrij expliciete manier kennen. Zo herinner ik mij de boeken die mijn ouders maandelijks als 'boek van de maand' door de boekenclub toegestuurd kregen. Vaak waren dat sensuele en expliciete boeken, zoals 'het meisje met de baard" van Remco Campert.

Maar om terug te keren naar "het geboortehuis", ik denk niet zozeer dat dit boek kritiek bevat op de maatschappij, dan wel op de kleinmenselijkheid van het individu dat probeert de boel te belazeren. Wat die kleinmenselijkheid betreft, moet Het Geboortehuis - ondanks de interessante pointe - het toch afleggen tegen dat andere boek van Ward Ruyslinck, "De Paardenvleeseters".