Historisch sprookje

"Suiker" roept bij mij herinneringen op aan andere boeken, niet toevallig meesterwerken. De Italiaanse setting en de liefdesperikelen zijn typisch voor Shakespeares' komedies, ik denk dan specifiek aan 'de koopman van Venetië'. De verering van chocolade en de gave om gehemeltestrelende dranken te distilleren, doen dan weer denken aan 'Chocolat' en 'Bramenwijn' van Joanne Harris. De vaak animale beschrijvingen van grondstoffen, de relatie leermeester/leerjongen, de manier waarop Lennert zijn talenten bijschaaft, gebruikt en uiteindelijk misbruikt, lonken naar 'het Parfum' van Patrick Süskind. En vervolgens doet de liefdesaffaire met boeken en woorden, het leren lezen en het stelen van boeken terugdenken aan 'de Boekendief' van Markus Zusak. Tenslotte vertoont de basis van het boek een sterke gelijkenis met het volkssprookje 'Assepoester' dat thema's rond onrechtvaardige behandeling en de overwinning daarvan bevat.

Facit: Voor de liefhebbers van bovenstaande boeken zou ik zeggen: laat je onderdompelen in dit historische sprookje. Wie minder aan uitvoerige beschrijvingen en deus ex machina-plots is, zal er waarschijnlijk minder zijn gading in vinden.