Roald Dahl : auteur van kinderboeken en spookachtige verhalen.

Vlak voor hij stierf, schreef Roald Dahl: "Soms geeft het me een vreemd gevoel dat mijn schrijfarm wel tienduizend kilometer lang is en dat de hand die het potlood vasthoudt over heel de wereld reikt naar verafgelegen huizen en klaslokalen waar kinderen wonen en naar school gaan." Dat Roald Dahl vooral geboekt staat als auteur van kinderboeken is onderhand geweten maar dit boek toont aan WAAROM hij zich vooral toelegde op kinderboeken en meer waardering had voor de kinderen die hem lazen dan voor de volwassenen. Zijn doel was kinderen te leren lezen en in een magische wereld onder te dompelen. Verzonnen verhalen zag hij als positief, non-fictie als negatief. Zijn non-fictie werken stootten veelal op veel kritiek, vooral in Groot-Brittannië, waar hij maar niet aan de bak leek te komen. Amerika toonde zich ontvankelijker voor zijn ongenuanceerde vorm van schrijven.

Als geen ander kon hij choqueren, angst inboezemen, de spanning opvoeren en de lezer doen gieren van het lachen. 'Tales of the unexpected' is zo'n voorbeeld daarvan. Dat zijn geen kinderboeken maar korte verhalen, vaak met een een sinistere ondergrond. Eind de jaren '70 werd deze serie op televisie uitgezonden. Wie ziet zich nog op zaterdag voor de buis zitten om toch maar niets van deze serie te missen? De intro toonde flikkerende vlammen met daarin een dansende jonge vrouw. Het begeleidende deuntje was al even angstaanjagend. De filmpjes zijn trouwens te bekijken op Youtube. "Tales of the unexpected".

Regelmatig gebeurt het dat personen pas postuum erkenning krijgen voor hun werk. Dit is ook bij Roald Dahl niet anders. Netflix brengt begin 2024 een viertal van zijn korte verhalen uit in een actuele verfilming. Of die hetzelfde effect teweegbrengen als zijn boeken of filmpjes eind de jaren '70 betwijfel ik, de tijdsgeest is immers compleet anders. Wie weet, misschien kun je ze toch appreciëren. 'The wonderful story of Henry Sugar and Six More' is één van die kortverhalen. Dit verhaal gaat over Henry Sugar, een rijke playboy die in een bibliotheek een mysterieus boek vindt waarin getoond wordt hoe een Indiase yogi door voorwerpen heen kan kijken. Henry Sugar oefent om zich deze kunst eigen te maken en bij het gokken toe te passen. Vervolgens gokt hij dankzij deze techniek overal ter wereld grote sommen geld bijeen waarmee hij tenslotte weeshuizen opricht. Het verhaal is autobiografisch en herkenbaar als je de handel en wandel van Roald Dahl in zijn autobiografie hebt gelezen. Zijn voorliefde voor gokken, kunst en het vrouwelijk schoon, zijn leven als gevechtspiloot en zijn relaties met zijn moeder, echtgenotes en kinderen, zijn werk voor liefdadigheidsinstellingen, dit alles vind je steevast terug in zijn verhalen. (Noot bij het moderne filmpje van Henry Sugar: de staccato-verteltechniek doet afbreuk aan de mystieke sfeer van het origineel. Niemand beter dan de auteur zelf kon de tales of the unexpected vertellen.)

Roald Dahl werd zijn ganse leven als outsider en vreemde vogel beschouwd, waarschijnlijk door zijn behoefte om te choqueren. Maar achter dat masker zat een zeer gevoelig man. Eigenlijk onbegrijpelijk dat zijn werk tijdens zijn leven zo verguisd werd terwijl jeugdliteratuur tegenwoordig zo'n prominente plaats inneemt. Als geen ander kan Dahl dat latente gevoel van magie creëren, "dat kenmerkende gevoel dat de realistische drama's die hij beschrijft zich afspelen in een hyperrealistische, bijna spookachtige context." (Quote van Donald Sturrock).

Een hele klepper, dit boek, maar bijzonder interessant om door te nemen, zeker als je van plan bent zijn verhalen te lezen of zijn filmpjes te bekijken.