Vriendschap

Het boek, met zijn korte hoofdstukken, vertelt het verhaal vanuit het perspectief van de negenjarige Bruno uit Berlijn. Op een dag moet hij door het beroep van zijn vader, een hooggeplaatste militair, met zijn gezin naar Oudwis (Auschwitz) verhuizen. Bruno en zijn oudere zus Gretel krijgen al snel heimwee. Het kale Oudwis in Polen is allesbehalve fijn: het huis is kleiner dan in Berlijn, er zijn geen kinderen om mee te spelen en er valt niets te beleven.

Als Bruno uit zijn raam kijkt, ziet hij een hek met daarachter mensen die allemaal dezelfde pyjama en muts dragen. Ze kijken niet vrolijk en zien er heel mager uit. Omdat Bruno zijn dagen zinvol wil vullen, besluit hij op een dag op verkenning uit te gaan, ondanks het verbod van zijn mama.

Tijdens zijn eerste verkenningstocht ziet hij in de verte achter het hek iemand op hem afkomen. Het blijkt Shmuel, een jongen van negen, te zijn. Shmuel leeft in het concentratiekamp. Bruno en Shmuel smeden een pure, bijzondere vriendschap. Bruno is blij dat hij eindelijk een vriend heeft, maar vindt het oneerlijk dat de mensen achter het hek zoveel vrienden hebben, terwijl hij alleen is. Wanneer Shmuel vertelt dat het niet leuk is aan zijn kant van het hek, begrijpt Bruno het allemaal niet zo goed. Hij weet ook niet wat Joden zijn; volgens zijn vader zijn het geen mensen. Papa krijgt veel aanzien van de Furie en de soldaten, en daar is Bruno wel trots op. Bruno’s kinderlijke onschuld botst zo met de harde realiteit.

De bijzondere vriendschap tussen de twee jongens wordt met de dag hechter. Bruno brengt af en toe wat eten mee voor Shmuel, die altijd honger heeft. Wanneer Shmuel op een dag vertelt dat hij zijn vader niet meer kan vinden, beslist Bruno hem te helpen. Hij trekt een gestreepte pyjama aan en kruipt onder het hek...

‘De jongen in de gestreepte pyjama’ is een boek dat raakt en bij mij een blijvende indruk zal nalaten. De schrijfstijl van John Boyne is eenvoudig, maar mist zijn doel niet.