als CoHo fan is dit een dikke teleurstelling

Over dit boek kan ik zowel kort als lang zijn:
De korte versie: dit was hem niet voor mij…

En dan hier de lange:
Hoewel Hoover in haar woord vooraf benadrukt dat dit verhaal absoluut niets van gelijkenissen bevat met haar persoonlijke leven, kan ik me toch maar moeilijk van die indruk ontdoen. Ze zegt dan wel dat dit verhaal (wat oorspronkelijk Saint heette en nog steeds ook op Kobo Plus te lezen en te luisteren is) reeds in 2020 geschreven is en dat ze het nu herwerkt heeft, maar was het dan wel zo verstandig om van een auteur met een writersblock (niets meer, niets minder) een auteur met een writersblock ontstaan door negatieve commotie na een verfilming te maken, ik bedoel maar…

Ook de easter eggs in het boek vallen niet te negeren, de meest opvallende voor mij was deze: een stukje uit een livestream die Petra samen met haar collega-auteur, en tevens BFF Nora:
Een lezer vraagt ons wanneer we samen een boek gaan schrijven.
‘Nooit,’ antwoorden we allebei meteen.
Letterlijk vertaald zeggen ze dus ‘Never never’, jawel, de titel van het boek dat CoHo met haar eigen BFF Tarryn Fisher schreef…

Elk hoofdstuk begint met bijna precies dezelfde zin als waarmee het vorige hoofdstuk eindigde, en om eerlijk te zijn vond ik dat niet zo fijn, op den duur kon je zo al raden wat er in het volgende hoofdstuk zou komen daardoor. Het werd te voorspelbaar op die manier. Niet dat ik niet verrast werd, want dat gebeurde wel degelijk ergens halverwege het boek toen Shephard ten tonele kwam. Ik wil niet spoileren over wie hij is, maar WTF, wat was ik gedegouteerd… Daarna ging het boek voor mij alleen maar bergafwaarts…


Een driehoeksverhouding had ik na het lezen van de korte inhoud niet verwacht, anders had ik het boek nooit opgepakt. Daarnaast voelde het ook niet als iets wat groeide en waar ze tegen gevochten hebben. Hoewel dit bij Verity ook het geval was, vond ik het hier ontzettend ongepast (wat nog erger werd na de komst van Shephard) en kreeg ik zo de kriebels van zowel Petra als Saint…

Bij Saint had ik van bij het begin al een dubbel gevoel, dus ik werd niet verrast door zijn status. Zijn krankzinnigheid en haar vergiffenis die er telkens op volgde, daar walgde ik van. Ik vind dit soort verhaallijnen echt niet leuk om te lezen, een vrouw die telkens opnieuw zo gemanipuleerd wordt en alles met ‘de mantel der liefde’ blijft toedekken, daar kan ik maar niet bij.

Als mega fan van CoHo doet dit gewoon pijn om te moeten toegeven, maar ik ben altijd eerlijk in mijn recensies en ik recenseer vanuit mijn buikgevoel. Dit boek leverde me een hoop frustraties op tijdens het lezen. Ik kon mezelf dan ook absoluut niet vereenzelvigen met het hoofdpersonage. Het boek is enkel vanuit Petra geschreven, en misschien had ik liever ook af en toe een hoofdstuk vanuit Saint gehad, of zelfs vanuit Shephard, zodat ik toch iemand kon begrijpen, maar dat bleef heel het verhaal uit. Dat is echt zo jammer, ik had dit boek zo graag een positieve recensie gegund, maar ik kan eigenlijk alleen maar positief zijn over de schrijfstijl op zich, daar viel niets op aan te merken. Maar de verhaallijn was voor mij dikke bagger…