Koelbloedige moordenaar of naïef meisje?

De 20-jarige Amerikaanse studente Amanda Knox werd in 2009 veroordeeld voor de moord op haar huisgenote, de Engelse studente Meredith Kercher. De rechtszaak is de boeken in gegaan als één van de meest spraakmakende uit de Italiaanse geschiedenis. De media smulde van de zaak en schilderde Amanda af als een slimme, drinkende, blowende en losbandige meid…. een koelbloedige moordenaar.
Klopt het, door de rioolpers geschapen, beeld of is Amanda gewoon een jong naïef meisje? Een meisje dat slachtoffer is geworden van gerechtelijke dwalingen, valse beschuldigingen en vooral van haar eigen ondoordachte handelingen?

1432 nachten in een Italiaanse cel
Amanda woonde sinds enkele weken in Perugia, waar zij Italiaans studeerde aan de Universiteit voor Buitenlanders. Ze deelde een huis met 3 andere studenten, Laura, Filomena en Meredith. Haar opleiding beviel goed, ze had een baantje gevonden, bouwde een gezellige vriendenclub op en had sinds een week een relatie met Raffaele. Toen zij op een ochtend thuiskwam van Raffaele trof zij de voordeur van de studentenwoning open aan. Binnen bleek een slaapkamer overhoop te zijn gehaald en vond zij bloedspetters in de badkamer.
Amanda dacht dat het om een inbraak ging, maar de politie ontdekte het levenloze lichaam van Meredith. Tijd om te beseffen wat er gebeurd was kreeg Amanda niet. Vrijwel meteen werd zij in de boeien geslagen! Door haar gebrekkige beheersing van de Italiaanse taal volgde misverstand op misverstand en eindigde de hele situatie in 6 aanklachten: Moord, wapenbezit, verkrachting, diefstal, laster en het in scène zetten van een inbraak.

Kippenvel en natte ogen
In Wachten tot je gehoord wordt vertelt Amanda uitgebreid over de moord, haar gevangenisstraf en de vele rechtszaken die volgen. Ze schetst wat haar (onschuldige) opsluiting betekende voor haarzelf, haar familie en vrienden. Een nachtmerrie die vier jaar heeft geduurd!
Na het lezen van tal van artikelen over deze zaak keek ik erg uit naar dit boek. Ik wilde graag de kant van Amanda eens “horen”. In haar boek is ze erg openhartig. Het bezorgde mij regelmatig kippenvel en natte ogen. Maar ondanks dat Amanda, 382 pagina’s lang, haar naam probeert te zuiveren en ze mijn gevoelens menigmaal weet te raken, kan ze mij niet overtuigen van haar onschuld. Kwam dit door haar bizarre gedrag, de koele blik in haar ogen, de vier miljoen dollar die zij voor dit boek ontving? Of ben ik (net als vele anderen) gewoon bevooroordeeld door alle media?

Hier de (Engelstalige) documentaire die over deze zaak is gemaakt: Amanda Knox: The untold story.
https://www.youtube.com/watch?v=l2Rzfml3HDc