Knap opgebouwd verhaal.

Een op en top hedendaags boek, waarin de milieuproblematiek een rol speelt. Het is niet betuttelend, er worden geen open deuren ingetrapt en het is niet sentimenteel.
De inhoud: Een jonge man en zijn vriendin vragen zich af of het wel verantwoord is om in deze tijd nog een kind op de wereld te zetten, en of zij überhaupt een kinderwens hebben.
De man onderneemt een treinreis, samen met zijn zoontje, naar de plaats waar zijn vrouw op hen wacht. Of zo lijkt het toch.
Maar hébben zij wel een zoontje?
En de vader van Robin wordt dus opa, maar beseft dat hij meer en meer wegglijdt in vergeetachtigheid.
Het boek is ingenieus opgebouwd, en prachtig geschreven.
Tijd speelt een grote rol in dit verhaal: verleden tijd, toekomende tijd, “tussentijd”.

Citaten:
“De verbinding stokt weer even. ‘Papa’. Ik roep het bijna, en ik schud met mijn telefoon, alsof ik hoop dat er dan nog een restje gesprek uit valt.”
“De reis en het alleen-zijn maakten me lamlendig en loom, nu ben ik anders moe. Omdat ik een introvert ben die zichzelf heeft aangeleerd op gezette tijden een extravert te spelen.
Dat heb ik geprobeerd, de rest van het etentje, maar het heeft mijn laatste energie gekost.
En nog zijn we niet alleen, want in het midden van de uitgestorven winkelstraat staat iedereen mateloos naar het juiste afscheid te zoeken.”

Ook "Na Mattias" en “Een uur en achttien minuten” van deze schrijver vond ik zo goed.