Geen boek om snel door te lezen

In Onzichtbaar paar verzamelde Dries Gilliaert eenendertig verhalen en eenenvijftig gedichten over mensen die het geestelijk even moeilijk hebben in hun leven. Het werk wil een ode zijn aan deze mensen.
Op zich zijn alle verhalen afzonderlijk te lezen. Vaak worden ze gevolgd door een aantal bijpassende gedichten. Als geheel is het echter een hele boterham om te verwerken en als werk om in een boekenclub te bespreken is het voor mij net iets te moeilijk te vatten. Het boek is meer geschikt om nu en dan eens ter hand te nemen en het dan weer een tijd aan de kant te leggen. Om later verder te gaan of iets te herlezen.
Dries schrijft soms in heel begrijpbare taal, dan weer worden nonsenswoorden bij elkaar gebracht in een tekst. Mooi om de verwarde geest van de mensen uit te drukken, maar voor de lezer niet altijd even begrijpbaar.