Onheilspellende titel, kundig omgezet naar avontuurlijke actiethriller.

Hij is een van de allerbeste schrijvers van actiethrillers in ons taalgebied. Met Doodsengelen brengt de Nederlandse Wouter Helders (1983) - officier bij de Koninklijke Landmacht - het vierde en tevens laatste deel uit van zijn serie met Sofie Lafleur. Ze is een Vlaamse journalist die intussen in Brussel woont.

Geheim agent Sam de Wild, reeds gekend uit de vorige boeken van deze auteur, bevindt zich in Irak. Ginds heeft hij de opdracht een Koerdische politicus om te leggen. Hij slaagt echter niet in de opzet en keert terug naar Nederland. De Wild belandt er in het epicentrum van een internationale samenzwering, die reikt van het politiek getinte Den Haag tot de sinistere onderwereld. Ook Sofie Lafleur raakt als verslaggever midden in de verwikkelingen verzeild en loopt groot gevaar. Komt alles wel goed en wie zijn die engelen des doods?

“Sofie voelde angst. Niet alleen voor de invloed die deze aanslagen zouden kunnen hebben op de verkiezingen en de toekomst van Nederland, maar ook voor de opkomst van rechts-populisme in heel West-Europa.”

Doodsengelen bestaat uit één grote krachtmeting, inderdaad. Toch schenkt de auteur eveneens heel wat aandacht aan de internationale politiek. Aan andere intrigerende onderwerpen geen gebrek; zo komen bijvoorbeeld terreur, computerkraken en universele spionage aan bod.
Dit alles wordt geïnjecteerd in een spannend verhaal en een aantal aantrekkelijke locaties.
Door middel van een viertal diverse perspectieven komt de lezer meer te weten over de protagonisten. Eindelijk leer je de echte Sofie Lafleur en Sam de Wild ietwat beter kennen; ze hebben hun eigen besognes, verleden en kwelduivels. Trouwens, dit keer is er geen twijfel over: Sofie vormt de rode draad in het geheel. Meer hierover vertellen zou werkelijk een doodzonde zijn. Toch sluiten we dit knappe vierluik af, in het besef dat we nog lang niet alles weten over Sam en Sofie. Uiteindelijk zijn zij het die deze serie op hun schouders dragen.

“Hij brak zijn val door zijn knieën te buigen en een koprol te maken, waarna hij, met de zak nog steeds in zijn hand geklemd, naar de achterkant van de muur rende. Hij had net de plunjebaal over de rand gegooid en zichzelf omhoog gehesen toen hij het explosieve gestotter van geweren hoorde en de eerste kogels naast hem insloegen.”

Helders hanteert zijn typische aangename, alsook licht verteerbare stijl en taal.
Hij overtuigt zijn lezers dat hij heel goed weet waarover hij vertelt. Hier is ontegensprekelijk een deskundige aan het werk. Hij getuigt van een bijzonder ruime wapenkennis, van het reilen en zeilen binnen de politiek.
Zijn maturiteit als auteur bewijst hij met constante wisselingen van perspectief en settings.

Doodsengelen is een onheilspellende titel, door Wouter Helders kundig omgezet naar een avontuurlijke actiethriller.