De Scandi thriller is niet dood.!

Ragnhild Pekkari heeft een afspraak met de dood op de eerste de beste bladzijde. Hoe doe je dat? Heel eenvoudig, door de rugzak vol te laten lopen met ijskoud smeltwater en dan door de ijsbrug te zakken of als dat niet lukt, er vanaf te springen. Maar dat telefoontje over haar broer Henry zet alles op zijn kop. Die dood kan wel even wachten. Maar de dood had al toegeslagen. Twee keer zelfs, bij Henry en bij dat lijk in de vriezer. En Rebecka Martinsson, daar wilde ze onder geen beding van gedachten mee wisselen. Dat was dus wederzijds. De toon is gezet.

Deze thriller van ruin 500 bladzijden bestaat niet alleen uit moord en doodslag maar bevat vele mooie nevenlijnen. Niet alleen over relationele perikelen maar ook en vooral over het oude, armoedige Zweedse platteland waar strenge, vreemde religieuze stromingen de mensen het leven een zuur en bitter leven laten leiden en waar lichtzinnigheid gevreesd wordt. En over boksen, vooral over boksen als tak van verdorvenheid waar medelijden met je tegenstander als laag ervaren wordt. Goed, maar iedereen zit niet hetzelfde in elkaar.

Een sfeer van omkijken naar gebeurtenissen uit het verleden die doorklinken in het heden. Dat zien we regelmatig, dat gebeurtenissen uit het verleden een grote invloed hebben op het handelen van heden

Het fenomenale van deze thriller zit in de verwevenheid van de vrouwelijke hoofdpersonen, inspecteur Anne-Maria Mella, officier van justitie Rebecka Martinsson en Ragnhild Pekkari die op een of andere manier een bepaalde relatie met elkaar hebben. Larsson ontwart heel langzaam en dikwijls langs de neus weg hoe en waar de spelers elkaar ooit tegengekomen zijn en de effecten daarvan op het moordonderzoek. Om een voorbeeld te noemen: waarom zendt iemand een bedankje naar God voor een lijk dat op een bepaalde locatie gevonden is? Als lezer sla je dit feit op of, wat nog meer voor de hand ligt, je gaat toch, met de beperkte gegevens waarover je beschikt, wat zaken op een rijtje zetten. Om aldus zelf het verhaal een te verwachten richting in te sturen. En, dat klopt natuurlijk nooit. Åsa Larsson op haar best met rijk taalgebruik en voortreffelijke sfeertekening.

Het boek kent een rijk geschakeerd scala aan verhalen, verhaallijnen èn ontwikkelingen, De talloze flash backs en uitweidingen doen op den duur op een ouderwetse raamvertelling denken. Maar niets is minder waar, Larsson houdt de lezer wel degelijk gevangen in een web van uitstapjes die uiteindelijk maar een doel kennen. Het is toch eerst en vooral het boek over de onvergetelijke Ragnhild Pekkari, de buitenstaander, die haar afspraak met de dood dramatisch gewijzigd ziet worden.