Speels boek met boodschap

In de tekst op het achterflap staat:"...Bas Fretz, een bijna-volwassen vrouw die nog met Lego speelt.."
Wat een rare beschrijving. Een vrouw van 21 is een volwassen vrouw, punt. Dat zij nog met Lego speelt klopt niet, zij verzamelt Lego poppetjes. En al zou het wel zo zijn, dat getuigt juist van een speelse geest. Kinderlijk is immers iets anders dan kinderachtig.
Ik zie Bas als een persoon met autistische trekjes: ze is erg op zichzelf, heeft moeite met contact maken, spreekt haar gedachten hardop uit en is geobsedeerd door het vakgebied waarin ze groot wil worden, de micropaleontologie. Ze is idolaat van haar begeleider, de hoogleraar Reinier van Wichteren en verwart mentorschap met liefde. De klap is des te groter als Reinier plotseling overlijdt, vlak voordat hij deel zou nemen aan een belangrijke pool-expeditie.

De universiteit biedt Bas de gelegenheid om zijn plaats in te nemen op deze expeditie, een kans die ze met beide handen aangrijpt. Al was het alleen maar om de gedachten te verzetten.
Dat laatste lukt niet zo, Bas is gedurende de reis voortdurend in haar hoofd in gesprek met Reinier en vraagt zich van alles af, over Reinier, over wie hij was en wat hij voor haar voelde. En wij als lezer daarmee ook.

Zo'n schip vol wetenschappers die geen kant op kunnen is een prachtig vehikel om te laten zien hoe het in de wetenschappelijke wereld toegaat, iets wat Bas met afgrijzen observeert. Ze raakt bevriend met enkele andere jonge wetenschappers-in-opleiding en probeert zo goed en kwaad als het gaat haar weg te vinden en het werk van Reinier voort te zetten. Het is logisch dat er, gezien deze entourage, best wat wetenschap in het verhaal voorkomt, maar de kritiek die ik las in enkele andere recensies, dat dit te veel is, herken ik niet. De wetenschap die ik ben tegengekomen is functioneel en voor elke leek goed te volgen.

Alhoewel er onder dit hele verhaal een duidelijke klimaat boodschap zit vond ik het toch vooral een erg vermakelijk boek wat ik met veel plezier en geboeid heb gelezen. Ja, er zitten wat irritante herhalingen in (Zoals 'het vuilblonde haar' van Bas). Maar er zitten ook mooie taalvondsten in en ook behoorlijk wat humor.

Aan het eind heeft Bas een louterende reis achter de rug en worden alle draadjes mooi afgehecht.
Dit is de debuutroman van de wetenschapsjournalist Ellen de Bruin en maakt mij nieuwsgierig naar haar laatste roman Kraaien in het paradijs.