Prima slowread roman, een ode aan pianomuziek

Ik las nooit eerder een boek als dit en kan het maar moeilijk onder woorden brengen wat ik er nu precies van vond. Het hele verhaal staat in het teken van muziek – en dan meer specifiek pianomuziek – waarbij de klanken zowaar tot leven worden geschreven. Het verhaal blijft naar mijn mening heel bescheiden net als hoofdpersonage Tomura. Dit is een echte slowread, maar daarom niet minder mooi. Heel speciaal en eens wat anders dan de doorsnee Vlaamse/Nederlandstalige roman.

Ik heb weinig tot geen affiniteit met pianomuziek maar het boek deed er wel mijn interesse naar opwekken. Af en toe werd het mij net iets té gedetailleerd/technisch en bleef het maar doorgaan over het pianostemmen. Er zit niet veel vaart in het verhaal en dit blijft tot het eind zo, je hebt tijdens het lezen al snel door dat het verhaal oppervlakkig zal blijven.

Al bij al een prima slowread roman die je op één dag makkelijk wegleest en blij dat ik dit boek dankzij een boekenbox mocht ontdekken. Ik kan het boek wel aanraden aan mensen die van Japanse fictie houden.