“Eenzaamheid was niet dat je niemand had. Eenzaamheid was de kloof tussen dat waar je op hoopte en dat wat je kreeg.”

Hoofdpersonage Celine is een beetje een speciaal geval, Luke lijkt dat nog meer te zijn. Ze komen beiden heel apathisch over als het om relaties gaat. Dat zet de lezer al meteen aan om even te reflecteren over hoe we zelf soms in relaties staan, maar ook hoe we door verschillende relaties heen evolueren en misschien ook wel hoe het er in dit huidige tijdperk vaak aan toe lijkt te gaan.

‘Lang en gelukkig’ is opgedeeld in korte hoofdstukken en er zijn delen vanuit ieders perspectief. Het is wat wennen aan de schrijfstijl, de personages én aan het verhaal. Ik weet niet hoe het precies komt, maar de personages bleven voor mij een hele tijd wat vaag. Gewoon doorlezen, it gets better, eventually. Wat mij vanaf het begin niet ontging, was de humor die tussen de zinnen het verhaal binnensloop.

De relatie van Celine en Luke lijkt voor mij algauw één grote nachtmerrie: onduidelijkheid, aanmodderen, massa’s rode vlaggen negeren, om vervolgens aan te belanden bij overspel (ook met vrienden – wat?– ), met als kers op de taart: het besluit om te trouwen. Een garantie op mislukking dus. Of niet? Het was doorlezen tot de ontknoping om daar achter te komen en het einde van het verhaal stelde mij alvast niet teleur.

‘Lang en gelukkig’ is fris, modern, hedendaags of hoe je het kind ook wil noemen, maar het is bovenal een roman die je wil lezen.

“In de eerste twee maanden dat Celine met Luke uitging, deed hij het volgende:

1. Liet geregeld en zonder aanleiding vallen dat hij geen relatie wilde, waarna hij bleef terugkomen om er geen te hebben.
2. Deed er acht dagen over om terug te schrijven ‘wo lukt niet wel do’.
3. Wees andere mensen in hun omgeving aan die hij aantrekkelijk vond, totdat Celine hetzelfde ging doen, waarna hij bij nader inzien vond dat er eigenlijk geen reden was om dergelijke gedachten te delen.”

“Die zomer besloot Archie om zijn hart te verwijderen uit het mandje met artikelen waarvan Luke nooit zou besluiten of hij ze wilde hebben.”

“Eenzaamheid was niet dat je niemand had. Eenzaamheid was de kloof tussen dat waar je op hoopte en dat wat je kreeg.”