Prima feelgood maar geen typische roman

‘Ochtendmens’ is feelgood, geen roman. Voor mij althans niet. Ik heb een honderdtal (literaire) romans achter de kiezen en beperkte ervaring met feelgood maar ik heb teveel diepgang in dit verhaal gemist waardoor ik het niet durf onder te verdelen in de categorie romans. Dit neemt niet weg dat het boek best goed is, zeker naarmate het verhaal van Jane en haar naasten verder vordert.

Dit boek werd een hele tijd geleden aanbevolen in één van de tijdschriften die ik lees en toegegeven een kleurrijke cover en nieuwsgierig makende titel halen mij wel vaker over de streep om een boek op mijn TBR te plaatsen. Toch is het een boek dat ik niet zelf zou aanbevelen, toch niet wanneer je op zoek bent naar een echte roman. Een roman heeft weinig tot vaak niets te maken met zeemzoete, grappige maar vooral verschrikkelijk voorspelbaar en vaak kinderlijke situaties. Voor mij zit er wat drama, donkerte en diepgang in een goede roman verweven. Dat heb ik hier een beetje gemist.

Wanneer ik het dan uit feelgoodperspectief bekijk is dit dan wel weer een aanrader. Het verhaal leest vlot, de personages zijn af en toe grappig en worden soms een klein beetje uitvergroot.
Deze review is dus eerder erg persoonlijk deze keer. Maar ben je dus op zoek naar een luchtig eerder feelgoodverhaal met enkele charmante (Jane) en minder charmante (Jane’s moeder) personages dan zal dit boek je zeker kunnen bekoren.

PS: Ik denk dat ‘The Washington Post’ in 2021 weinig tot geen grappige literatuur in de brievenbus kreeg maar ik snap het wel. Smaken en humor verschillen.