Een verdomd geslaagd debuut

Dit boek kan regelrecht de kast in, hop, zo naar het rijtje van mijn Herman Brusselmanscollectie. Herman ben jij dit? Dit boek kan gerust van jouw hand zijn, de titel, de schrijfstijl, de eindeloze stroom aan vunzig taalgebruik, de lul-de-behangers, de vorte vetzakken, de vaak absurde zinnen, het verhaal dat helemaal nergens heen gaat maar tegelijkertijd ook zoveel zegt en de ontelbare verdommes: verdomme Filip, had je foto niet op de achterflap van je boek gestaan dan hing ik er vanuit dat je niet bestond.

‘Sterven met tussenpozen’: je zult hiervan smullen of je zult het verafschuwen (zoals ook met ieder boek van Brusselmans). Dit ligt je of het ligt je helemaal niet. Ik, als diehard Brusselmansfan met 61 van zijn boeken in mijn kast, geniet hier gewoon van. Het verhaal speelt zich tevens af in mijn geboortestad Aalst en is zo beeldend geschreven dat ik zomaar zou kunnen binnenwandelen in de videotheek van hoofdpersonage Danny. Geef het een kans, het boek zal je hoe dan ook af en toe aan het lachen brengen.

Een verdomd geslaagd debuut. Filip, het spijt me zeer maar ik ga je naam voor de zekerheid toch door Google halen, ik vertrouw het hele zaakje niet. Schrijf je vervolgens ook een 80-tal romans zodat je naast Herman kan pronken in de kast? Ik maak alvast wat plaats voor je.

‘Zou Sandra mijn broek nog kunnen herstellen? Het meiske kan veel, maar of ze broeken kon naaien had ik met nooit eerder afgevraagd. De ramen lappen, dat was haar specialiteit. Hoe zij ramen lapte, daar werd een man soms stil van. Dan stond ze daar, met haar spons en haar wisser. En maar schuim tegen het glas aan kletsen, om het meteen daarna weg te trekken. ’s Zomers deed ze het vaak helemaal naakt. Dat we in een overbevolkte wijk woonden, daar veegde ze haar gat aan.’