Een debuut dat verrast en verwart

Heel uiteenlopende reviews over ‘Verbrande suiker’ deden mij het boek aankopen (oke, dat en de mooie cover). Mijn nieuwsgierigheid was groot omdat ik vaak las dat mensen het boek vulgair vonden. Er staan inderdaad wel enkele zinnen in waarvan je de wenkbrauwen gaat fronsen maar het valt best mee als je het in de context ziet.

De eerste 100 pagina’s kwam ik niet echt in het verhaal, alles bleef naar mijn mening wat aan de oppervlakte. Naarmate Doshi de moeder-dochterrelatie beschrijft en ze een aantal keer teruggeblikt naar het verleden van beide dames komen de hoofdpersonages beter tot hun recht. Het verhaal gaat over de moeilijke relatie tussen Antara en haar dementerede moeder Tara. Antara werd als kind volledig aan haar lot overgelaten en beslist om Tara in huis te nemen, wat voor de nodige spanningen zorgt.

Zoals de achterflap beschrijft: ‘Verbrande suiker is een debuut dat verrast en verwart’ en ik kan mij hier alleen maar bij aansluiten. Vaak had ik het gevoel dat ik stukken moest herlezen om het verhaal te begrijpen, niet omdat het moeilijk geschreven is maar omdat het verhaal mij niet volledig kon meenemen. Ik vond het boek niet interessant genoeg om mijn aandacht lang vast te houden. Ergens halverwege vond ik het verhaal dan wel weer interessant worden maar helaas vervolgens terug kabbelend naar desinteresse. Het laatste gevoel dat nu heerst is dat ik het boek ooit wil herlezen. Een hele bijzondere leeservaring.