De puzzelman... geen gewone puzzel

Het debuut van Nadine Matheson pakt uit met een hele mooie cover en hoewel je een boek daar niet mag op beoordelen, is dat toch een van de redenen waarom ik graag fysieke boeken lees. Het oog wil immers ook wat.
Matheson woont in Londen en is advocaat. Ze koos voor de setting van dit boek haar woonplaats Deptford en Zuid- Oost Londen.

Als er op een ochtend langs de rivier menselijke lichaamsdelen worden gevonden, wordt Anjelica Henley na een tijdlang alleen bureaudienst te hebben gedaan voor het eerst weer op een zaak gezet. Tot haar ongenoegen wordt ze daarvoor gekoppeld aan de leergierige stagiair Ramouter. Tot hun ontzetting blijven overal lichaamsdelen opduiken en al gauw wordt duidelijk dat die zich niet tot één slachtoffer beperken.
Henley wordt ruw geconfronteerd met haar traumatische verleden als ze de gelijkenissen ziet met de gruwelijke moorden die Peter Olivier pleegde. Hij kreeg door zijn gruwelijke werkwijze de naam De Puzzelman toebedeeld.
Zij was degene die Olivier op het spoor kwam en hij zit een levenslange gevangenisstraf uit. Er moet dus een copycat aan het werk zijn. De grote vraag is echter of die op de een of andere manier samenwerkt met De Puzzelman. Om dat te weten te komen, moet Henley haar verleden in de ogen kijken en de confrontatie met haar grootste nachtmerrie, De Puzzelman, aangaan.

"Soms heb je een moordenaar nodig om een misdaad op te lossen."

Na de veelbelovende proloog, zakt het verhaal wat in elkaar alsof de schrijfster zelf nog op zoek is naar het juiste ritme. Er wordt een leger aan personages opgevoerd waardoor het heel moeilijk is om echt in het verhaal te komen.
Dat dit deels te wijten is aan het feit dat een nieuwe serie ook gewenning vraagt, valt niet te ontkennen.
Toch lijkt het in het begin steeds alsof je iets gemist hebt, alsof er aan dit boek al een heel verhaal vooraf gegaan is. Geleidelijk aan komt er meer duidelijkheid en komen de personages tot leven.
De schrijfster schuwt ook geen heikele thema's.

"Ze namen het haar, haar sekse en ras kwalijk dat ze blijkbaar een fout gemaakt had."

Verwijzend naar de vooroordelen die vrouwen en met name vrouwen met een donkere huidskleur mee te kampen krijgen en hoe moeilijk het voor hen nog steeds is om zich staande te houden in hogere functies.
Na halfweg komt het verhaal op snelheid en wordt het ook meteen een stuk spannender. Jammer genoeg is dit echter geen origineel verhaal. Ik heb alles al eerder gelezen. Seriemoordenaars die hun slachtoffers in stukken hakken, zijn al ettelijke keren in thrillers opgevoerd.
Voor doorgewinterde thrillerlezers is het einde behoorlijk voorspelbaar. De korte hoofdstukken zijn wel een succes want daardoor komt er voortdurend afwisseling in het verhaal en leer je de personages kennen.

Voor wie gewoon een spannend boek wil lezen zonder al te veel verrassingen is dit debuut zeker een goede keuze.
Zelf verlang ik van een nieuwe auteur dat ik na de laatste bladzijde verbluft achterblijf door een onverwachte, originele twist.
Deel twee in de serie rond het duo Henley- Ramouter is op komst en daar ben ik toch benieuwd naar om te zien hoe Matheson als schrijfster samen met haar personages evolueert.