Hel van baksteen en mortel

De naam van de schrijfster klinkt voor de meesten niet direct bekend in de oren. Ze schreef eerder romans over de Amish, de gemeenschap waarin ze opgroeide.
Younts is nu lid van de American Christian Fiction Writers en woont in Pennsulvania met haar man, twee kinderen en een keur aan huisdieren.

Het boek is een terugkijk van een oudere vrouw die een groot deel van haar jeugd als Brighton doorbracht achter de muren van het Riverside gesticht voor krankzinnigen. Haar moeder werd er opgenomen toen ze zwanger was van haar en zowel haar moeder als Brighton zijn er sinds haar geboorte niet meer weggeweest.
Nu het gebouw na vele jaren van leegstand een nieuwe bestemming krijgt, komt Brighton in het bezit van achtergebleven foto's en brieven die het verleden tot leven brengen.
Joann, de verzorgster die haar best deed haar te beschermen en enige educatie te geven en die ze als een soort moeder aanzag. Haar geschonden vertrouwen toen ze ontdekte dat net die ene persoon haar informatie van levensbelang had onthouden. Het geheim dat haar een leven in de wereld buiten had belet.
De beelden van hoe "patiënten" behandeld werden, behandelingen die er in het bijzonder op gericht waren alle wilskracht en weerstand van de geïnterneerde vrouwen te breken. Hoe eenvoudig het was om iemand die niet aan de 'normen' van de maatschappij beantwoorde 'te verbergen' in dergelijke instellingen.
"We ademen de lucht in die naar stervende resten van eens vrije en blije mensen levens rook."
"Dit was niet een plek waar mensen genazen, die was gewoon een soort gevangenis."
Als Brighton haar vriendje Angel leert kennen ontstaat er tussen de twee kinderen een hele hechte vriendschap die naarmate ze ouder worden, verdiept in een verbond.
Als de toestand in het gesticht als gevolg van de oorlog dramatisch wordt, krijgen de twee de kans te ontsnappen en op zoek te gaan naar eventuele familie of verwanten.
Onbekend met een buitenwereld die nog harder en onveiliger is dan het leven binnen de muren, vatten ze hun zoektocht aan.

De herinneringen van Brighton die dit verhaal tot stand brengen, zijn pakkend, beklemmend en verbijsterend. Ze beschrijven de toestanden in de psychiatrie in de eerste helft van de 20ste eeuw.
Gedurende het lezen, zie je de kleine Brighton opgroeien tot een jonge vrouw die, ondanks haar beperkte bewegingsvrijheid en de omgeving waarin ze vast zit, toch een eigen sterke persoonlijkheid ontwikkelt. Haar wil en haar verlangen naar een eigen, beter leven geeft haar de stuwende kracht om niet op te geven.
"Alle duisternis van de wereld kan niet het licht van één enkele kaars doven." (Franciscus van Assisi). Ofwel het altijd aanwezige sprankje hoop in moeilijke tijden.
Dit verhaal is een hartverscheurende, in een mooie taal beschreven zoektocht naar waarheid, veiligheid, liefde en geborgenheid: een THUIS.