Slachtoffers als kunst nagebootst

Het verhaal begint in 1989 wanneer in het park een doodgevroren man wordt gevonden. Tentoongesteld op een sokkel in nabootsing (mimic) van het beroemde beeldhouwwerk De denker van Rodin. Al gauw wordt er een tweede plaats delict ontdekt en weer zijn de slachtoffers opgesteld naar het voorbeeld van een beroemd kunstwerk.
Chambers, die de zaak toegewezen krijgt, en zijn assistent Winters zijn overtuigd van het verband tussen beide gevallen en hebben bovendien ook als snel een vermoeden van wie erachter kan zitten. Dat vermoeden brengt hen in groot gevaar. Hun overste wil hun theorie echter niet volgen, dwarsboomt hen in hun onderzoek en zo komt het hele dossier op de cold case plank terecht.

1996: Jordan Marshall, agente in opleiding, heeft het ambitieuze plan opgevat om alsnog de zaak weer op te rakelen.
Ze heeft daarvoor de hulp nodig van Winter, ondertussen geen agent meer en Chambers, onwillig vanwege zijn eerdere nare ervaringen. Toch starten ze samen een ongelimiteerd onderzoek, maar dat zorgt alleen maar voor een escalatie van geweld en de gruwel van 7 jaar geleden herhaalt zich in overtreffende trap. Dit keer is de moordenaar vastbesloten zijn verzameling te voltooien. Via zijn menselijke kunstwerken en hun mythologische betekenis wil hij naar een hoogtepunt toewerken.

"Het is nu eenmaal het lot van muzen om stilletjes te verbleken in het felle licht van de genieën die ze inspireren."

De met, soms zwarte humor doorspekte dialogen zorgen voor de nodige verlichting als je met dit boek de donkere, waanzinnige wereld van een geniale seriemoordenaar binnenstapt.

"Je denkt misschien een lijk te hebben? Als het perzikkleurig is of bruin, armen en benen heeft en niet opstaat als je vraagt Ben jij een lijk? Dan is het waarschijnlijk een lijk."

Een dader die trouwens al gauw gekend is. Daar zit nu net de kneep die een goede schrijver ongestraft kan toepassen: laat de lezer weten wie de dader is, maar bouw toch genoeg spanning in om hem/haar te blijven boeien tot de laatste bladzijde.
Iets waar Cole moeiteloos in slaagt.

Daniël Cole is onder thrillerfans bekend van zijn 3- delige Ragdoll serie. Met Mimic legt hij de link naar deze serie, maar toch met een totaal ander verhaal.
Opnieuw heeft hij een seriemoordenaar gecreëerd die zijn slachtoffers etaleert. Waar ze bij Ragdoll in lappenpoppen werden herschapen, krijgen we nu een kunstwerk te zien dat gelijkend is aan bekende beeldhouwwerken.
Leuk detail is dat je zelf aan de hand van de beschrijving al kan proberen te raden om welk kunstwerk het gaat. Bij iedere moord wordt het kunstwerk trouwens weergegeven aan de hand van een schets.

Vanaf dat het boek uit is, is het wachten en hopen op een volgend Chamber- Winter- Marshall verhaal.