Geen succes

Els Hovinga (1982) studeerde orthopedagogiek aan de Rijksuniversiteit van Groningen en heeft met Vechten of vluchten volgens de flaptekst “ Een heerlijk feelgood verhaal over vriendschap, vreemdgaan en natuurlijk de liefde geschreven.”

Wanneer er een nieuwe schrijfster debuteert met een feelgoodroman, dan hoop je als lezer op een nieuwe Sophie Kinsella of Jill Mansell En dit boek lijkt alle ingrediënten te hebben voor een echte chicklit! Hoofdpersoon Renate heeft een leuke baan in een kledingwinkel en hoewel niet echt aansluitend op haar opleiding, kan ze er leuke dingen door doen. Dat is ook wel nodig, want haar nogal arrogante vriend Michiel zit in haar huis op zijn droombaan te wachten en teert ondertussen compleet op haar zak. De jonge Hugo, zoon van de baas is een reuze lekker ding, maar is bezet met tuthola Hannah. En dan is er nog nicht/vriendin Fleur (met haar rijke man en drie kinderen), die voor problemen gaat zorgen.

Tot zover ok. Helaas is het boek niet zo best. De grote misstap van Fleur waar in de samenvatting naar wordt verwezen laat erg lang op zich wachten. Tot die tijd wordt er erg veel tijd doorgebracht in de kledingwinkel van Veninga, waar de prijzen flink zijn en waar de merken je om de oren vliegen. Opvallend vaak staan de mensen af te wassen en er zit weinig schot in het verhaal. Dialogen zijn er wel, maar veel te weinig. Het show don’t tell principe is nog onbekend want werkelijk alles wordt uitgelegd en meestal in eenvoudige korte zinnen.

De grote misstap is niet zo enorm en Renate neemt wel erg makkelijk de schuld op zich. En als vervolgens Michiel vertrekt met haar pinpas, laat Renate hem gewoon de rekening leeghalen. Dat vindt ze wel vervelend, maar ze heeft toch nog een spaarrekening? Waarom hij vertrekt is ook een raadsel, want hij had een makkelijk leventje zo en blijkt zelf een grote bedrieger te zijn.
Daarnaast worden bepaalde zaken eindeloos herhaald zoals het krijgen van kriebels als Renate Hugo ziet en haar geweten die zegt dat het niet kan en mag. Het constante vertellen van wat men doet zonder dat het iets toevoegt is vervelend.

• "Rob vult de waterkoker en Renate kijkt naar het schone aanrecht. Daar heeft ze toch maar mooi met haar vader de boel netjes weggewerkt. Janneke zet net de bloemgieter in de vensterbank".-

De schrijfster heeft gekozen voor het vertellen in derde persoon, waardoor het een afstandelijk verhaal wordt en maakt erg veel gebruik van verkleinwoorden.

• "Renate vindt de sfeer tussen haar en Cato op dit moment erg aangenaam."-

• "Het verbaast Renate hoe lekker ze heeft geslapen. Ze neemt een korte douche en trekt een jurkje aan. Ze ruimt haar bordje van gisteravond op en gaat na een crackertje met kaas naar haar werk".-

Het lijkt of het boek wel is geredigeerd op spelling, maar dat er is vergeten te kijken naar de tekst. Hele stukken kunnen worden weggelaten en scènes zouden veel beter tot zijn recht komen met uitgebreidere dialogen ipv het vertellen van wat er gebeurt. Het is traag en er gebeurt gewoon helemaal niets afgezien van winkeltje spelen en bij familie zijn. Daarbij ontbreekt de humor totaal en de personages krijgen gedurende het boek wel een achtergrondverhaal maar missen diepgang.

Vanaf hoofdstuk 8 wordt het beter en dat heeft alles te maken met het feit dat er eindelijk dialogen worden uitgewerkt. Niet van drie zinnen, maar echt lange dialogen. De personages krijgen ineens karakter en het boek krijgt een opleving. Hier blijkt dan ook dat deze schrijfster goed kan schrijven. Eindelijk laten de personages emoties zien. Helaas staat Renate vervolgens weer af te wassen.

Vechten of vluchten heeft een aardige basis om een leuke vlotte en grappige chicklit te worden, maar dan alleen wanneer het boek grondig wordt geredigeerd. Overbodige acties schrappen en humor toevoegen, Renate flink boos laten worden op Fleur en Michiel en wat goed geplande wraakacties zouden het verhaal ten goede komen. Minder winkelgebeuren, minder merken en vooral minder afwassen.