Weinig emotie

Dit boek heb ik begin dit jaar voor de eerste maal gelezen en voor de Hebban Debuutprijs 2021 herlezen.

Moederziel is de autobiografie van Sophie Zeestraten en gaat over de zoektocht naar haar jeugd. Sophie’s moeder Elaine heeft haar gezin verlaten toen Sophie pas vijf jaar oud was. Bij het afscheid op het station beloofde moeder dat zij na 7 nachtjes slapen weer thuis zou komen, zij kwam echter nooit meer thuis.

De zoektocht begint als Sophie thuis komt te zitten met een zware burn-out. Zij heeft veel ballen in de lucht te houden, een gezin met twee schoolgaande dochters, een drukke en verantwoordelijke baan, een huishouden. Na diverse gesprekken, onder andere met een zeer begripvolle bedrijfsarts, besluit Sophie dat ze de puzzel van haar leven moet gaan leggen omdat de burn-out mede voortkomt uit niet verwerkte jeugdherinneringen en een enorme dosis verdriet.

Voor de puzzelstukjes gaat zij te rade bij haar vriendinnen van vroeger, tantes, vrienden van haar ouders, stiefmoeders, de kleuterjuf en de oude oppas. Verder heeft zij tal van brieven, foto’s en herinneringen die zij in dozen heeft bewaard en die zij soms van anderen krijgt aangereikt.

Sophie probeert ook, stapje voor stapje, contact te leggen met haar moeder, die zij al jaren niet heeft gezien en met haar vader met wie zij niet echt een warme band heeft. Een van de hobbels om de puzzel te kunnen leggen is dat zij het complete verhaal nodig heeft, zowel van haar moeder als van haar vader. De verhalen van beide ouders komen op de cruciale punten echter niet overeen. Wie kan zij geloven, vader of moeder? En kan zij voor beiden nog sympathie opbrengen, liefde voelen, een band opbouwen?

Het is een zeer persoonlijk verhaal waarbij Sophie zich vooral ziet als slachtoffer van de hele situatie. Ik kan me ook voorstellen dat het boek kwetsend kan zijn voor alle personen die een grote rol hebben gespeeld in het leven van Sophie. Het is natuurlijk een heftig verhaal en verschrikkelijk om mee te moeten maken als klein meisje, maar het verdriet en de onmacht van Sophie komen bij mij niet binnen. Het blijft oppervlakkig; een opsomming van gebeurtenissen, personen, feiten en herinneringen. Haar emotie wordt niet mijn emotie.

Misschien heeft dit ook te maken met de schrijfstijl; deze is eenvoudig, korte zinnen, geen verrassingen, geen mooi taalgebruik.