Heen zorgeloze jeugd

Deze thriller heb ik mogen lezen voor de Hebban Debuutprijs 2021.

De cover belooft veel spanning, een foto van een meisje, met grote ogen en dito pupillen, een met bloed besmeurd gezicht en een vinger voor haar mond.

Hoofdpersonen in het boek zijn de zusjes Manuela, de oudste, en Monica, de verteller van het verhaal. De hoofdstukken zijn kort en nemen ons mee naar 1998, toen de meisjes 10 en 15 jaar oud waren en naar het heden, 2020.

De meisjes groeien op aan de rand van een industrieterrein, de Fluutwijk, die niet goed bekend staat. De moeder van Manuela is gestorven en vader Arie is hertrouwd met Bea, samen hebben zij dochter Monica gekregen.

De jeugd van de meisjes is alles behalve zorgeloos; op school worden ze gepest, vader is tiranniek, een alcoholist en gewelddadig en moeder, volkomen onder de duim van vader, kan niets voor hen doen en glijdt zelf ook steeds verder af.Gelukkig hebben ze elkaar, een intens sterke, onverwoestbare bloedband. Zusjes en vriendinnen voor het leven. Zover het leven in 1998.

Als we gaan naar de gebeurtenissen in 2020 blijkt dat de zusjes elkaar al meer dan 20 jaar niet hebben gezien maar dat de hereniging eindelijk gaat plaatsvinden. Een gebeurtenis waar Monica enorm naar uitkijkt en die ze minutieus heeft voorbereid.

Verder vertel ik niets; iedere verdere informatie leidt tot spoilers en dat wil ik koste wat kost voorkomen. Daar is het boek te spannend voor. Af en toe wat vergezocht en wat té toevallig maar toch blijf je tot het einde geboeid lezen. Het is een soepel geschreven boek en het leest ‘lekker weg’.

Wel zette ik af en toe mijn vraagtekens bij het taalgebruik van Monica, voor een kind van 10, zonder veilig thuis, zonder ouders die zich om haar bekommerden, wel wat te volwassen. Bijvoorbeeld:

“Ik had het gevoel dat ik afgleed naar een andere planeet, waarop het niet mogelijk was om geluiden, geuren, gevoelens en andere beelden dan het gezicht van juf Irene binnen te laten dringen. Ik voelde me maar wát thuis op die planeet, waarin een oordeel geen betekenis had en pijn, schaamte en angst alleen maar woorden waren.”