Niet alleen een roman over mode, maar vooral een ode aan kracht, ambitie en erkenning

De verdwijning van Astrid Bricard is geschreven door de Australische bestsellerauteur Natasha Lester en vertelt het meeslepende verhaal van drie generaties sterke, ambitieuze vrouwen. Allen dromen zij van een plaats in de modewereld, maar telkens botsen ze op dezelfde muur: hardnekkige vooroordelen en de heersende normen van hun tijd.

Hoewel de drie vrouwen in verschillende tijdperken opgroeien, zijn hun ervaringen opvallend gelijklopend. In plaats van erkend te worden als getalenteerde ontwerpers, worden ze vaak gereduceerd tot ‘muze’ – iemand die slechts bestaat dankzij de steun van een man. De maatschappij weigert hen de erkenning die ze verdienen, waardoor hun ambities keer op keer in de schaduw komen te staan.

Lester laat zien dat één foto soms een eigen leven kan leiden. Een enkel beeld kan verkeerde conclusies oproepen, vooroordelen bevestigen en zelfs een stempel drukken op volgende generaties. Die negatieve erfenis blijft als een schaduw boven de vrouwen hangen. Ieder van hen geniet bekendheid, maar zelden om de redenen waarvoor ze herinnerd wíllen worden. En juist daarin schuilt de kracht van dit verhaal: hun strijd, hun volharding en hun wil om zichzelf te laten gelden maken hen tot inspirerende voorbeelden.

Zo is er Astrid, die in de jaren zeventig een revolutionaire visie heeft op vrouwenmode. Zij ontwerpt hotpants en broeken voor vrouwen – kleding die kracht en vrijheid uitstraalt. Maar omdat ze de dochter is van Mizza, de muze van Christian Dior, en bovendien een relatie heeft met modeontwerper Hawk Jones, wordt ze al snel in een hokje geplaatst. Net als veel vrouwelijke ontwerpers van haar generatie krijgt ze niet dezelfde kansen als haar mannelijke collega’s en wordt haar talent vaak belachelijk gemaakt of geminimaliseerd.

Tijdens het lezen had ik geregeld het gevoel dat ik in een biografie was beland. Het verhaal voelt zo levensecht aan dat ik me meerdere keren afvroeg of het gebaseerd was op echte personen, en ik betrapte mezelf erop dat ik de personages zelfs ging googelen. Natsha Lesters schrijfstijl wekt de illusie dat je getuige bent van ware gebeurtenissen: de emoties van de vrouwen – hun frustratie, verdriet en pijn – komen zo dichtbij dat je ze bijna zelf ervaart.

De verdwijning van Astrid Bricard is daarmee niet alleen een roman over mode, maar ook een krachtige ode aan de vrouwen die ondanks alles hun eigen weg blijven zoeken.