Het verhaal lijkt eenvoudig, maar er zit zoveel meer achter dan je denkt…

Hou je vast, because you’re in for quite a ride!

Ik zag over dit boek de ene positieve recensie na de andere verschijnen, zowel op Hebban als op Instagram, dus ik was heel erg benieuwd naar deze… Hooggespannen verwachtingen dus, maar deze zijn absoluut ingelost!

Het verhaal begint met Sandrine Vaudrier, een journaliste voor een kleinsteedse krant, die op bezoek gaat bij een boer van wie de koeien bespoten werden met hakenkruisen. Wanneer ze terugkomt op de redactie heeft de hoofdredacteur echter geen goed nieuws voor haar. Haar oma, die ze nooit gekend heeft, is overleden en haar notaris heeft contact opgenomen. Eens bij die notaris verneemt ze dat ze de spullen van haar oma kan gaan ophalen in haar huis. Dit huis bevindt zich echter op een verlaten eiland, waar slechts één keer per week een boot naartoe vaart en waar nog slechts enkele bewoners overblijven… Sandrine besluit aan boord te gaan en Paul, de beheerder van het eiland, werpt zich al gauw op als gids. Daar komt ze te weten wat het echte verhaal is van het eiland en wat de geschiedenis ervan is…

Op een dag wordt Sandrine, onder het bloed, gevonden door een jogger op het strand. Wat is er gebeurd? Wat heeft ze te vertellen? Damien Bouchard, politie-inspecteur, neemt de leiding over het onderzoek op zich. Achter Sandrines verhaal van het eiland lijkt echter meer schuil te gaan dan je denkt.

Het boek is ingedeeld in vier delen. Elk deel staat voor een baken, dat weer staat voor een toevluchtsoord. Daarbinnen wordt afgewisseld van vertelstandpunt tussen verschillende personages, maar waarvan Sandrine en Damien ongetwijfeld het belangrijkste zijn. Dit maakt dat het boek leest als een trein en je telkens nieuwe stukjes informatie te weten komt. Het verhaal begint in het heden, maar wisselt bovendien ook verschillende stukken in het verre en minder verre verleden met elkaar af. Dit boek vertelt niet enkel het verhaal van Sandrine, haar oma, maar ook van Damien die al meer heeft gemaakt dan je denkt. Elk van de personages is goed uitgediept, waardoor je volledig met hen en hun verhaal kunt meeleven. Deze vier bakens komen allemaal samen in een onbeschrijflijk einde, waar alle puzzelstukjes op zijn plek vallen en waardoor je met open mond achter blijft!

De rode draad in dit boek is een gedicht van Goethe, namelijk ‘De elfenkoning’. Eerst begrijp je nog niet goed waar dit voor staat. Het is meesterlijk in het verhaal vervlochten en je blijft je nagelbijtend afvragen wie deze figuur is.

Bovendien is er een sterk psychologisch aspect aanwezig, waardoor je leert wat je hersenen allemaal kunnen doen om je te behoeden voor een trauma. Het verhaal heeft dan misschien ook niet de typische spanning die je van een thriller verwacht, maar een meer verfijnd tempo en dit geldt ook voor het plot.

Toevluchtsoord is een boek dat ongelooflijk goed in elkaar zit en tot de verbeelding spreekt. Telkens denk je de waarheid op het spoor te zijn maar toch gaat hier telkens een (duisterdere) waarheid achter schuil en zo blijft het doorgaan. Je wordt steeds op het verkeerde been gezet en het einde laat zich zeker niet raden. Het plot is zonder meer ingenieus. Die laatste bladzijden nog een keer herlezen was wel nodig om het ten volle te laten doordringen. Als psychologiestudent, maar ook als fervente lezer en (psychologische) thrillerfan was dit een droomboek om te lezen. Een verhaal dat onder je huid kruipt!