Een roman en een geschiedenisles waar menig taalkundige van zou smullen

Erg genoten van dit 'coming of age'-verhaal langs de tijdlijn van de ontwikkeling van de Oxford English Dictionary!

Het boek vertelt het verhaal van Esme. Nadat haar moeder bij haar geboorte is overleden, is Esme alleen met haar vader. Al op jonge leeftijd gaat ze daarom met haar vader mee naar zijn werk in het scriptorium, de scrippy, van dr. Murray, hoofdredacteur van de Oxford English Dictionary (OED).

Ze begint onder de sorteertafel met het bestuderen van de sokken van de assistenten, maar in de loop van haar leven wordt ze, ondanks dat ze vrouw is, steeds volwaardiger onderdeel van het team van de scrippy.

Als kind verzamelde ze woorden die onder tafel waren gevallen en met die vergeten woorden verzamelen is ze nooit gestopt. Naarmate ze ouder wordt, bewandelt ze het pad om de woorden te definiëren die in geen enkel boek staan, maar wel degelijk tot de woorden behoren van de "normale vrouw".

Tot ongeveer tweederde van het boek genoot ik vooral van alle woorddefinities, etymologie en gesprekken daarover: van broodslavin, via constant en dufdruilerig (bedankt, Dickens!) tot kut. Het verhaal van de historische roman vond ik wat afgezaagd.

Toch won Esme, samen met Lizzie, Vader, Ditte en Gareth, me steeds meer voor zich. Ze vertelt me het verhaal van haar vredelievende strijd voor alle betekenissen van woorden, het verschil in betekenis wanneer woorden door mannen of vrouwen worden gedefinieerd en de rijkdom van een breed perspectief in een tijd waarin de mening van vrouwen er in veel gevallen eigenlijk nog niet toe deed.

Afgezet tegen grote maatschappelijke thema's, zoals het vrouwenkiesrecht maar ook de Eerste Wereldoorlog, is het een indrukwekkende vertelling van het leven en het levenswerk van de groep mensen (waarvan een deel echt bestaan heeft) rondom de OED.