Mysterie in heden en verleden

3,5-4 ⭐️

Midden in Oxleigh staat Het zijden huis. In dit huis wordt in 2019 de eerste lichting meisjes van het befaamde internaat van de stad gehuisvest. Thea Rust is hun docent geschiedenis en huismeester en begeleidt de meisjes. De verhaallijn in het nu richt zich vooral op Thea en haar ontrafeling van het mysterie van het huis waarin ze woont. Eenmaal in Het zijden huis merkt ze namelijk al gauw eigenaardigheden op. Een piano die speelt terwijl er niemand is, een vrouw die 's nachts op de rand van haar bed zit, hoopjes aarde in de slaapkamer...

Als lezer word je meegenomen in het mysterie van het huis door de andere verhaallijn. Je leest over het vroege verleden van het huis. Je maakt kennis met Rowan Caswell. Zij komt als dienstmeid in Het zijden huis terecht bij dhr. en mw. Hollander. Maar Rowan moet oppassen, want haar grote rechtvaardigheidsgevoel knaagt al gauw. Bovendien heeft ze veel kennis van planten en kruiden, waarmee ze geneeskrachtige zalfjes en drankjes kan maken, maar bij dit soort praktijken gold in die tijd al snel 'waar rook is, is vuur' en als Rowan niet oppast, komen de verkeerde mensen erachter wat ze kan.

De afwisseling tussen de twee en iets later drie verschillende verhaallijnen en het grote mysterie waar je steeds brokjes informatie van krijgt en vakkundig vragen open gelaten worden maken dat het boek echt als een speer leest. Thea en Rowan zijn beiden heel likeable, fijne, intelligente personages die ik al snel in mijn hart sloot. Hiervan ging ik nog sneller lezen, want ik wilde weten hoe ze het verging en het kruisen van hun lijnen maakte dat ik me soms zorgen om hem maakte. Ik bouwde echt een band op met deze vrouwen.

In de loop van het verhaal worden veel plotelememten in en aan elkaar geweven. Dit gaat lang heel gedegen en wordt sterk uitgewerkt. De laatste zestig pagina's is dat minder. Het ging bluf, er blijven items open liggen of het gaat ineens wel erg gemakkelijk. Jammer, want de rest is zo sterk! Wat mij betreft had het boek best nog 50 pagina's extra mogen hebben om de afronding van het verhaal (want dat is het beter absoluut wel; een mooi afgerond geheel) te versterken.

De schrijfstijl vond ik heel fijn. De taal is mooi aangepast op de tijd waarin je aan het lezen bent. Zo gebruikt Kayte in het verhaal van 1769 het woord 'schudverlamming'. En woord dat in vroeger tijden werd gebruikt voor wat we nu de Ziekte van Parkinson noemen. Ook heeft ze een paar mooi geformuleerde levenslessen in haar boek zitten, zoals:

• 'Je kunt het heus', zei Frances sussend. 'Iets wat de moeite waard is, is nooit gemakkelijk.' (p.110)

• 'Je had veel eerder iets moeten zeggen!' Thea inspecteerde de blaar, die er rauw en bloederig uitzag. 'Het heeft geen zin om in stilte te lijden.' (p.186)

• 'Maar we worden wel steeds beter in het verheffen van onze stem, in het aanklagen van zulke dingen.' (p.187)

• 'Verwart u traditie niet met geschiedenis? Iedereen kan evolueren, weet u.' (p.288)

Al met al zeker genoten van dit boek!