Een pleidooi voor verbinding

Dit boek zag ik al een paar keer verschijnen op Instagram. Toen zag ik het tussen de levering liggen en had ik het in mijn handen. Ik opende het en zei instant: niks voor mij, de lay out van het boek gaf me precies al geen goesting meer om het te lezen.
Geen uitlijning, geen hoofdletters, geen leestekens, heel dicht tegen de rand aan gedrukt, ik haat dat écht en korte zinnen die instinctief in mijn hoofd weinig te vertellen konden hebben.

Een paar maanden later, op de afdeling non-fictie, word ik blijkbaar nog steeds getriggerd door de cover. Ik neem het boek vast en besluit het toch te gaan lezen omdat het blijft ‘roepen’ op één of andere manier.

Enfin, laat dit duidelijk zijn: een instinct kan je dus serieus bedriegen en eigenlijk wil ik nu maar één ding zeggen: lees dit boek!

De ondertitel is veelbetekenend en nadat ik het boek las begrijp ik het pas: ‘een pleidooi voor minder zelfzorg’. En dat is het helemaal want Suzanne Grotenhuis ontrafelt minutieus een probleem waar veel mensen mee kampen. Het moederschap was de aanleiding en misschien zit de lockdown er ook voor iets tussen, maar het zit veel dieper geworteld in de maatschappij: het altijd zelf moeten oplossen van je ‘problemen’, het zoeken naar oplossingen terwijl het in sé opgelost kan worden door er gewoon voor elkaar te zijn.

Ik herken de eenzaamheid als nieuwe moeder: uren zorgen, wiegen, wandelen met je pasgeborene. Het alleen voelen terwijl er ongetwijfeld een miljoen andere moeders hetzelfde voelen. Dat onbestemde is ook zo moeilijk te verwoorden en uit te leggen en straffer nog: er wordt nauwelijks over gesproken.
Er zijn zo sommige dingen die niemand je vooraf vertelt als je moeder wordt en wat ik toch behoorlijk confronterend vond: de nazorg na de bevalling (bloederig) en de eenzaamheid in de eerste weken. Ook de verbondenheid met je kind natuurlijk, maar toch voelt het op één of andere manier heel eenzaam dus ik snap Suzanne helemaal.

En hoe ze dat dan beschrijft, in haar monoloog, ik zou het niet schoner kunnen zeggen.

Een passage over ‘loslaten’ en hoe dat moet. Of zo’n andere dooddoener die vaak in de mond genomen wordt: ‘iets een plek geven’, waar dan?
Het zijn precies dingen waar mensen liefst niet over praten maar dit boek bewijst het tegenovergestelde: laat het niet los maar hou het vooral vast en praat erover, vraag ernaar, laat het zijn wat het is zonder het weg te willen werken of verdoezelen.

De connecties die Suzanne maakt terwijl ze wandelt, de ‘professionelen’ die ze bezoekt in haar noodkreet om hulp voor een ‘probleem’ dat zich moeilijk laat beschrijven, de kwetsbaarheid waarmee ze zichzelf blootgeeft maar ook het grotere geheel helemaal uit de doeken doet in een stijl die ongekend ‘to-the-point’ en grappig is.

Ik las het boek in minder dan anderhalf uur uit en ga het zeker nog eens herlezen. Ik heb passages onderstreept en ik wil ze ook toevoegen aan mijn Instagram zodat ik ze kan bewaren in mijn mooie-zinnen-archief.

Het is zeer zeker niet alleen een moederboek, het doorbreekt taboes en verbind en geeft je vooral goesting om zelf te verbinden in een tijd waar iedereen eigenlijk te veel met zichzelf bezig is…

Dit boek deed iets met me dus ik ga het nog één keer zeggen: lees dit boek!