Het leven gaat door...

Deze essay van Marjoleine de Vos ‘over missen en herinneren’ is een waardevol kleinood vol verwijzingen naar denkers, dichters en kunstenaars die je doen stilstaan bij gemis en verlies.

Ze schreef het enkele jaren na het verlies van haar man, maar dat wordt niet expliciet benoemd. Het is ook geen schrijfsel over haar persoonlijke rouwverwerking, het is veeleer een overpeinzing en observaties van gedachten en gevoelens die ieder van ons op een gegeven moment wel eens zal meemaken.

‘Al die spullen die iemands vreugde uitmaakten, wat doen ze er nog toe? In één keer is alles wat deze verzameling tot een bron van vreugde maakte, verdwenen.’

Een mooi voorbeeld van bovenstaande is hoe ze samen met haar man litho’s van Roger Raveel had opgehangen in de nieuwe huiskamer. De werken van Raveel zijn kleurrijk met hier en daar een uitsparing. Ze begreep dat werk pas nadat haar man er niet meer was en er elke dag mee geconfroneerd werd. ‘Zo is het. Er is leegte in de dingen.

In mijn werk als keramiste probeer ik ook zoveel als mogelijk door kleine observaties, gevoelens bloot te leggen die betekenisvol kunnen zijn.
Vaak zijn mensen op zoek naar een een houvast, een herinnering, een vorm van herkenning. Ik vind het een boeiend proces om subtiel een verhaal te vertellen, vorm te geven en iets te creëeren wat iemand raakt. (swipe naar de laatste foto voor mijn keramisch werk. Vier gevoelens uit een reeks van 99 stuks: sad, gebroken, verpletterd, leeg)

Kunst kan resoneren en helen, het is een belangrijk medium om eventueel zelf mee aan de slag te gaan of om te ervaren in een verwerkingsproces.

Daarom vind ik het ook mooi dat Marjoleine de Vos dit deelt in haar boek, het is immers erg persoonlijk, maar heel betekenisvol.

Het boek heeft slechts 77 pagina’s maar ze doen er allemaal toe.
Zo’n boek is het. Het doet je stilstaan, nadenken en ervaren.

En waar het op neerkomt: het leven gaat door.