Drie vrouwen, één eiland, en een verhaal dat je hart verovert.

Opnieuw las ik een boek dat me heel erg raakte. Een boek dat me ontroerde, me stil kreeg en dat ik uiteindelijk met tranen over mijn wangen dichtsloeg. Wat verschijnen er dit jaar toch veel bijzondere verhalen, maar dit is er absoluut eentje die er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt.

Het verhaal neemt ons mee naar het ruige en prachtige Eagle Island in Maine, een kleine vissersgemeenschap waar het leven wordt bepaald door de zee, het weer en het ritme van de kreeftenvangst. Wanneer Mina na het plotselinge verlies van haar broer terugkeert naar het eiland waar ze als kind haar zomers doorbracht, hoopt ze daar rust te vinden.

Al snel wordt ze uit het koude water gered wanneer haar kajak omslaat, en zo komt ze opnieuw terecht in de warme maar bijzondere gemeenschap van het eiland. Daar komen oude herinneringen boven. Haar jeugdliefde Sam duikt weer op en ook de levens van de kreeftenvissers Ann en Julie raken langzaam met het hare verweven. Drie vrouwen, ieder met hun eigen geschiedenis, kracht en kwetsbaarheid, vormen uiteindelijk een bijzondere, zelfgekozen familie.

Het verhaal beweegt zich tussen twee tijdlijnen: de zomer van 1982 en het jaar 2000. Langzaam maar zeker schuiven die twee verhaallijnen naar elkaar toe en wordt duidelijk hoe gebeurtenissen uit het verleden nog altijd doorwerken in het heden. Die opbouw is prachtig gedaan en maakt het verhaal steeds indringender.

Wat mij vooral raakte, is de warme en gevoelige schrijfstijl van Gerstberger. Ze neemt de tijd om haar personages echt tot leven te brengen. Niet alleen Mina en Sam, maar ook Ann en Julie krijgen een diep en gelaagd verhaal. Hun levens als kreeftenvissers, hun strijd om onafhankelijk te zijn en hun onderlinge verbondenheid vond ik zo prachtig.

Daarnaast wist de auteur de sfeer van Eagle Island zó levendig te beschrijven dat ik het gevoel had er zelf rond te lopen. Je ruikt bijna de zoute zeelucht, hoort de boten die in alle vroegte vertrekken en voelt de kracht van de oceaan. Het harde, maar ook prachtige vissersbestaan vormt een mooi decor voor dit emotionele verhaal.

De kreeftenvrouwen laat op een gevoelige manier zien hoe sterk vrouwen kunnen zijn, hoe ze hun eigen pad proberen te vinden en hoe vriendschap intens kan zijn. Het is een verhaal over verlies, liefde, veerkracht en de moed om opnieuw te beginnen.

Voor mij is dit zonder twijfel een van de mooiste romans die ik dit jaar heb gelezen. Een verhaal dat me diep raakte en waar ik nog even over na moest denken. Prachtig.