Te langdradig verhaal

Nadat ik Het hoge noorden las over een wandelvakantie in een onherbergzaam gebied, leek Waar bloed bevriest me een gelijkaardig boek. De flaptekst sprak me aan en ook de cover vond ik intrigerend.

Spijtig genoeg nam het boek voor mij een moeizame start. Er zijn hier en daar wat vage verwijzingen naar een gebeurtenis uit het verleden. Gezien deze geen invloed had op de rest van het verhaal, hoefde er voor mij niet zo geheimzinnig over gedaan te worden.

De flaptekst gaf me best hoge verwachtingen, welke jammer genoeg niet zijn waargemaakt. Achteraf gezien vond ik deze samenvatting niet helemaal overeenkomen met het verhaal. Op basis van de flaptekst vermoedde ik dat Sofia al een stuk ouder was dan ze naderhand bleek te zijn. Ook leek het huis waar ze onderdak vonden een toevallige vondst te zijn, maar dat kwam voor mij in het boek niet zo over.

Wanneer Sofia en Erik beslissen te vluchten, start er een lange tocht. Zeker het begin hiervan vond ik vrij saai en hier en daar zelfs ongeloofwaardig.

Meer naar het einde toe, ontdekten Erik en Sofia iets wat een verrassende wending gaf aan het verhaal. Ook hier had ik mijn twijfels over hoe realistisch deze ontdekking was. Maar in ieder geval vond ik dit een interessante verhaallijn die van mij best verder had uitgewerkt mogen zijn.

De auteur is er wel in geslaagd om de sfeer en omgeving goed te beschrijven. Ik kon me tijdens het lezen een goed beeld van de omgeving vormen.

Naar mijn gevoel heeft de auteur de focus te veel willen leggen op hoe sterk de band tussen ouders en hun kind kan zijn. Hierdoor werd het voor mij wat langdradig en werd het niet de spannende thriller die ik verwachtte te lezen.