Het Heulmeisje

In 1976 wordt bij parkeerplaats De Heul aan de A12 het stoffelijk overschot van een meisje gevonden. Voor mij was dit een onbekende zaak, maar door de flaptekst wilde ik er absoluut meer over te weten komen. Want als je leest dat men dacht dat het om de vermiste Monique ging, maar haar zus jaren later felicitaties van Monique ontvangt, wil je natuurlijk het verhaal erachter ontdekken.

Niet alleen daarom was ik nieuwsgierig naar dit boek. Het is verbazend en triest tegelijk dat niemand het meisje leek te missen of haar kende. Zoals in het boek wordt aangehaald, gaat het uiteindelijk toch om iemands dochter, buurmeisje of klasgenoot.

Wim Perlot heeft als rechercheur van het coldcaseteam aan deze zaak gewerkt. Tot nu toe heb ik nog niet vaak een true crime gelezen die mede door een van de betrokken rechercheurs is geschreven. Dat vond ik zeker een meerwaarde.

Vooral in het eerste en tweede deel worden de feiten nog eens op een rijtje gezet. Met veel na te trekken tips en al bij al weinig aanknopingspunten start het onderzoek moeizaam. Evident is het dan ook niet: de rechercheurs zijn op zoek naar zowel een dader als de identiteit van het slachtoffer.

Frappant hierbij vond ik hoe de kranten verzonnen verhalen durfden publiceren en het niet al te nauw namen met de waarheid. Al zijn ze natuurlijk ook nuttig om de hulp van het grote publiek in te schakelen, zoals later in het boek benoemd wordt. De techniek die hier vaak voor gebruikt wordt, werd ook in dit boek handig toegepast.

Wim en Boudewijn lichten het onderzoek heel helder toe en het leest daarom vlot weg. De omschrijvingen zijn bondig, maar geven wel voldoende info om een globaal beeld te krijgen.

Heel boeiend vond ik de evolutie in forensische wetenschappen en DNA-onderzoek. Omdat deze zaak zich over een langere periode uitstrekt, kan je goed volgen hoe de politie de afgelopen decennia steeds meer mogelijkheden ter beschikking kreeg. Alleen is het jammer dat die vooruitgang niet tot de identificatie van het Heulmeisje leidde.

Aan de geleverde inspanningen ligt dat zeker niet. Alle mogelijke middelen zijn ingezet om tot een identificatie te komen, ook toen de zaak al verjaard was. Intussen is het merendeel van de rechercheurs uit het coldcaseteam gepensioneerd en zijn ze niet geslaagd in hun doel. In het laatste deel wordt dan ook de enige overgebleven optie benoemd: een DNA-profiel mogen opladen en vergelijken in commerciële databanken.

Het boek eindigt met een korte samenvatting van de mogelijke scenario's die in deze reconstructie werden overlopen. Vermoedelijk zal deze zaak voor altijd een mysterie blijven. Één ding is zeker: het Heulmeisje is allesbehalve vergeten.

Ik vond de inkijk in het verrichte onderzoek erg interessant. Deze zaak, en dan vooral de zich herhalende afwisseling tussen hoop en teleurstelling, zal me nog een tijdje bijblijven. Meer dan eens leek het team op een grote doorbraak af te stevenen, maar alsnog liep elk spoor dood. Dat moet enorm frustrerend zijn, maar in dit onderzoek is er nooit sprake geweest van opgeven.

Dankjewel aan VBK België en Alfabet Uitgevers voor dit recensie-exemplaar!