Het blijft worstelen

Ik mocht voor Thrillzone zowel deel 1 als dit 2e deel lezen voor de boekenclub. Super om deze uitdaging aan te gaan. En een uitdaging was het voor mij. Het eerste deel was een worsteling om doorheen te komen. De afkortingen in hoofdletter, de vaart kwam niet in het verhaal. Toch eindigde het boek met een verrassend plot en wel zo dat ik toch uit keek naar deel 2.

Dit boek heeft een voorkant die mooi aansluit bij deel 1, waardoor ze zeker een geheel vormen Echter kan je je afvragen waarom een Schaakspion? In dit tweede boek komt letterlijk een zin voor over schaken. Je wordt als lezer dan ook op het verkeerde been gezet. Beide titels zijn uitnodigend en het zwart wit geeft ook wel de donkere en lichte kant van het leven weer. Daar waar Erik zich in begeeft.

Vol goede moed begin ik aan dit boek en helaas het begin vraagt meteen om veel aandacht, Er zijn de eerste pagina's zoveel gesproken zinnen, dat het niet prettig leest. Constant ben je ook bezig wie wat zegt. De afkortingen in hoofdletters zijn minder dit keer, echter nu halverwege het boek worden de letters dik gedrukt. Tja, ook dat leest niet prettig. Er komen woorden in de eerste hoofdstukken voor die ik niet ken. Dus woorden opgezocht. Zo vervelend, dit komt het langdradige, langzaam opgang komende verhaal zeker niet ten goede. Gedurende het verhaal komen er veel nieuwe namen bij, die niet uitgediept worden. Zelfs Alexandra wordt in dit verhaal heel anders neergezet, waar je als lezer je vraagtekens bij kan zetten. Storend zijn de teksten in het Italiaans, die meteen vertaal worden. Hierdoor wordt de vaart uit het verhaal gehaald. Zelfs The Hague, wordt vertaald in Den Haag. Het einde van het verhaal lijkt wel op de tv serie 24, met daarin Kevin Sutherland. 24 uur volgen we hem en ook daar gebeuren dingen waarbij je denkt: Werkelijk!. de onmogelijkste dingen gebeuren. Zeker het einde van dit boek waar veel verandert en het amper te volgen is om nog geloofwaardig over te komen. En dan ineens is het boek afgelopen. En blijft je als lezer met vragen zitten, mis je antwoorden. Hoe zal het gaan met..... Wie is nu de werkelijke dame in het eindspel..... Wie is Erik nu werkelijk. Een epiloog had het boek een meerwaarde gegeven.

Het boek is een iets mindere worsteling dan bij deel 1. Alhoewel nu een pen en papier ook handig zijn om bij te houden welke namen er nu allemaal met elkaar te maken hebben en bij wie hoort. Het boek geeft geen diepgang aan de personages. Het boek is niet even weg te leggen, dan ben je meteen uit het verhaal, je hebt constant je aandacht bij dit verhaal nodig. Door de vele verrassende wendingen in het plot, komt het zeer ongeloofwaardig over.
Wie weet komt er nog een deel 3.