Prachtig!

'Herinneringen aan het strandhuis' is het derde deel in de Strandhuis-serie van Mary Alice Monroe. In de eerste twee delen hebben we eerder al kennis gemaakt met Olivia -Lovie-, haar gezin én haar liefde voor de kust en voor de schildpadden. In dit verhaal gaat het vooral over Lovie zelf en wat er in haar leven is gebeurd, met nadruk op de jaren zeventig toen de kinderen nog klein waren. In die periode ging Lovie gebukt onder de nukken van haar man, sociale verwachtingen en verplichtingen in de welgestelde kringen van het conservatieve Amerikaanse zuiden. Om daaraan te ontsnappen zocht ze vaak haar toevlucht in het strandhuis op het Isle of palms. Het was op die plek waar ze volledig zichzelf kon zijn en ontsnappen aan het keurslijf waarin iedereen haar zo graag zag. Iedereen behalve zijzelf. Lovie is in hart en nieren een vrije geest, een natuurmens, maar daar was in haar huwelijk geen plaats voor.

Het welzijn voor de schildpad is iets waar ze zich al jaren voor inzet wanneer ze in het strandhuis is. Iets waarvoor haar man totaal geen begrip heeft. In de zomers telt ze de nesten en zorgt dat alles nauwkeurig wordt gedocumenteerd. Ze leert haar dochter Cara alles wat ze weet, in de hoop dat zij straks haar werk als 'schildpaddame ' zal overnemen.
Bioloog Russel wordt door een vastgoedontwikkelaar gevraagd voor een natuurkundig rapport en maakt kennis met de bevlogen Lovie. De twee vallen als een baksteen voor elkaar maar hun liefde kent veel hindernissen. Ze zijn getrouwd en hebben niet alleen te maken met hun geweten, maar ook met machtige families en tradities. Naarmate het einde van de zomer steeds dichterbij komt moet er een beslissing worden genomen.

Wat een prachtige roman weer! Ook dit deel heeft me van A tot Z meegevoerd in het leven van Lovie. Vanaf boek één, 'Terug naar het strandhuis', ben ik fan van Mary Alice Monroe. Wat kan zij mooi (be)schrijven! Je waant je aan de kust, in de hitte; op je buik lig je te wachten tot de eieren zijn gelegd en maanden later opnieuw om ze uit te zien komen. Dat er honderden kleine babyschildpadjes de golven opzoeken om, hopelijk, later zelf weer terug te komen om dit ritueel te herhalen. Zo mooi...

De liefde voor de natuur is een onderscheidende factor in deze reeks. De auteur is bevlogen in haar beeldende sfeerschetsen en daarom voelt het alsof je zelf onderdeel bent van het hele plaatje. Maar niet alleen de flora en fauna komen tot leven. De vriendinnen van Lovie worden jouw vriendinnen, haar problemen voelen als die van jou, je wordt zelfs zélf verliefd op de schildpadden (en op Russel) en zou willen dat je zo'n prachtige plek had om je terug te trekken. Emoties vliegen alle kanten uit en ik had vaak de tranen van ontroering, en van boosheid, in mijn ogen staan. Wat kan lezen toch heerlijk zijn!

Lovie's verhaal legt de pijnlijke plekken bloot waar veel vrouwen uit die tijd mee te maken hadden. Gevangen in tradities en verwachtingspatronen waaraan ze toen (nog) niet konden ontsnappen. In die tijd was het in het zuiden van de VS niet altijd mogelijk om je vrij te vechten zonder je reputatie te schaden of berooid, zonder je kinderen, op straat te komen staan. De rechten van de vrouw werden met voeten getreden door ouderwetse mannen en hun dito regeltjes. Ondanks het sterke karakter van Lovie was dat duidelijk een zware dobber waarmee ze te maken had en waartegen ze vooral haar dochter Cara wilde beschermen. Iets wat prachtig wordt neergezet want Lovie heeft het belang van haar kinderen altijd voorrang gegeven, zelfs boven dat van zichzelf.

'Herinneringen aan het strandhuis' is een ontroerend en mooi verhaal dat zich afspeelt tussen hartverwarmende mensen, in een overweldigende natuur, en over hoe het leven soms totaal anders loopt dan gehoopt. Als het goed is hebben we nog een aantal delen te gaan in deze reeks. Hopelijk worden ze allemaal in het Nederlands uitgebracht!
Ik wacht geduldig, maar niet heus, op deel vier. Dit deel vond ik misschien wel het mooiste tot nu toe. 4,5 sterren.