Rauwe werkelijkheid

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigersclub.

Aangezien ik zijn boek De fluisteraar van Père-Lachaise heb gelezen was ik heel benieuwd naar dit boek.

De cover heeft uitspringende rode letters die voor mij overheerste over de zwarte vlakken eronder. Pas na goed kijken zag ik de silhouetten van ?? Het verhaal gaat over Olaf Carl Kramer, een gewezen tandarts, die een zware hersenbloeding heeft gehad en hierdoor niets meer zelfstandig kan, daarbij is zijn verstandelijk vermogen zeer beperkt geworden. Hij heeft een alter ego Carl waar hij in gedachten dialogen mee voert.
Het verhaal begint rustig, waarna de taal langzaam rauwer en concreter worden. Zijn beschrijving van de ruimte ruikt naar pis, desinfectans en stoofvlees, geeft je een oja gevoel. De hoofdstukken hebben elk een titel die je meeneemt in de tijd waar Olaf op dat moment is. Stap voor stap leer je alle kinderen kennen en de ervaringen die Els en Olaf in hun leven hebben meegemaakt. Ondanks dat het een rauw, heftig boek is schuwt Lars de humor niet en het vleugje zelfspot ontbreekt ook niet; De geur van oude en versere urine om me heen met wat stront vermengt. Je ruikt het bijna.
Lars weet een gevoelige snaar te raken met de intentie van dit boek. Het opgesloten zitten in je lichaam, de angst voor de dood, de gesprekken niet aan kunnen gaan met je dierbaren alleen in dialoog met jezelf. Deze innerlijke dialogen zijn een verrijking voor het verhaal, mede omdat Carl Olaf opbeurt als hij het even niet meer ziet zitten. Hierdoor leef je mee met de ongemakken waar Olaf mee te maken heeft. Halverwege het boek werden de verhalen wat onsamenhangender, waardoor je goed je aandacht bij het boek moet houden om te beseffen waar je in het verhaal zit. Zeker het stuk ‘mijn einde’ is werkelijk prachtig beschreven. Wat je als lezer aanzet om na te denken over je eigen sterfelijkheid en hoe je zelf tot een eind zo wensen te komen. Met daarbij een jaar later wat voor mij de juiste aanvulling en afronding is.