Ongeloofwaardig voortvluchtig

Ik mocht voor de boekenreizigersclub dit boek lezen. Het verhaal gaat over Thomas Vos die een bankmedewerker is en gescheiden is van zijn vrouw Mara en om de week hun dochter Eva hebben. Daarnaast speelt zijn vader professor Robert Vos een rol die met hulp van journaliste Julia Thomas helpt. Het boek begint goed met een spannend begin. Elk hoofdstuk is met een cijfer aangeduid waarbij gewisseld wordt tussen de personages, welke niet altijd even duidelijk zijn. Hierdoor moest ik een hoofdstuk weer opnieuw beginnen omdat ik later pas doorkreeg waar ik zat in het verhaal. De thema’s die Paul gebruikt zijn zeer actueel; de plofkraken op de geldautomaten, functie elders wat aangestipt wordt en het functioneren van de minister en politie komen aan bod. De Griekse Mythologie wordt een klein beetje aangestopt. Alles is wel leuk verweven in het verhaal.

Echter er zijn voor mij teveel ongeloofwaardigheden: als Thomas in het ziekenhuis ligt kan hij niet praten en schrijft hij alles op in een kladblok. Een paar hoofdstukken later, spreekt hij ineens, hoe dan. Daarbij dat een kind in een autostoel de gordel zo vaak mogelijk onderweg de gordel mag los en vast maken, vind ik zeer ongeloofwaardig en ik als ouder kan mij niet voorstellen dat je een kind dit tijdens het rijden laat doen. Ik kies voor de veiligheid van mijn kind, dat zie ik bij Thomas hier niet in terug.
Thomas wil de daders pakken en plaats ineens een gps-tracker onder het witte busje. Hoe komt hij aan deze gps-tracker? Daarna doet Thomas meer dingen die niet bij een bankmedewerker passen.
Dochter Eva zit in kinderstoel, dan ben je nog redelijk jong. Mara leest de krant en Eva zegt: moet je kijken, mam. Ze tikt met haar vinger op de foto – voor mij zeer ongeloofwaardig.
En ineens ben wordt ik als lezer meegenomen in het overmeesteren van de daders in de collegezaal, terwijl professor Robert lesgeeft, hoe dan? Je ontvangt geen hint of betrokkenheid in dit verhaal.
Naarmate het einde van het verhaal nadert, gaat het ineens snel. Vertrouwt Thomas eerst agent Rechtman niet, zijn ze een stukje verderop ineens zeer behulpzaam naast elkaar.

Hoewel het begin goed is, raakt de auteur mij gaandeweg het verhaal kwijt. Ik mis de spanning, mis de hint, mis de betrokkenheid van mij als lezer bij de personages, die totaal geen verdieping doormaken.