Must read

Voor dit boek schreef ik een speciale blog waarin ik ook mijn eigen ervaringen verwerkte.
De volledige blog kun je vinden op mijn website: www.bookaddict.nl

‘Sporen. Veteranen na hun missie‘ is een bundel waarin we verhalen vinden van verschillende veteranen.

Olof van Joolen (o.a. schrijver en voorheen ook defensieverslaggever) en Niels Roelen (veteraan en schrijver) bundelden samen hun krachten en gingen opzoek naar veteranen die hun verhaal wilden vertellen.

Niet alleen het verhaal van hun diensttijd, hun uitzendingen, maar voornamelijk ook het verhaal van hun leven na die tijd.

Wat is er met hen gebeurt na hun uitzendingen, in het burgerleven.

Welke sporen hebben deze uitzendingen nagelaten.

Uit elk boek dat inmiddels is geschreven over en met veteranen, blijkt dat het een hechte club mensen is die op hetzelfde punt uitkomen: het thuisfront, de mensen thuis, hebben vaak geen idee wat we hebben meegemaakt. En hoe kun je dit uitleggen?

Dat PTSS een veel voorkomende aandoening is onder militairen, veteranen en andere mensen van beroepen waarbij er van hen wordt gevraagd te handelen in stressvolle situaties, is niet raar.

Ik denk persoonlijk dat het raar zou zijn als je helemaal niets zou voelen.

Niet elke militair/veteraan krijgt last van PTSS. En vanuit mijn ervaring als sociaal pedagogisch hulpverlener, denk ik dat ook aanleg hierbij een belangrijke rol speelt.

In dit boek vertellen zesentwintig veteranen hun verhaal.

Met een inleiding van Olof wordt de missie van dit boek duidelijk: woorden geven aan de belevenissen van veteranen en wat dit met hen heeft gedaan als mens.

Zijn ze veel veranderd? En hoe dragen zij deze ervaringen met zich mee in hun burgerleven?

Wat mij meteen opvalt aan deze bundel is de verscheidenheid aan deelnemers.

We vinden de verhalen van veteranen uit alle lagen, uit verschillende tijden en op verschillende uitzendingen.

Dit zorgt niet alleen voor een prettige variatie aan verhalen, maar ook wordt duidelijk dat ondanks dat de missies van elkaar verschillen, ze wel door dezelfde processen gaan.

Het geeft absoluut een indrukwekkend beeld van de individuen maar zeker ook van het geheel.

Wanneer veteraan Gerard van der Lee aan het woord komt, moet ik even slikken. Zijn verhaal is dat van mijn opa en het voelt dan ook heel dichtbij. Zijn woorden raakten mij enorm tijdens het lezen en persoonlijk kreeg ik er weer een klein stukje van de puzzel bij.

Tijdens het lezen besefte ik mij, dat er toch vaak “dezelfde” uitzendingen voorbij kwamen. Ik heb het dan over de ervaringen die gedeeld worden over Srebrenica, Afghanistan en Nederlands-Indië.

Natuurlijk waren dit behoorlijk grote uitzendingen, maar voor mij persoonlijk voelde het alsof andere uitzendingen minder belangrijk waren. Zo miste ik de verhalen van veteranen die net als mijn broer in Irak zijn geweest.

Misschien is het puur toeval dat deze verhalen niet in deze bundel te vinden zijn, op een enkeling na die alleen kort aangeeft er te zijn geweest. Maar het leek bijna alsof de uitzendingen naar Irak er niet zijn geweest.

Ik hoop, dat mocht er ooit nog een bundel verschijnen, we ook veteranen vinden die daarover willen vertellen.

De manier waarop Olof en Niels de verhalen van de betrokken personen hebben opgeschreven is persoonlijk en open. Het leest prettig weg, ondanks de soms heftige herbelevingen.

Het is heel bijzonder dat de veteranen hun verhalen met ons willen delen middels dit boek, en het voelt echt alsof je ze beter leert kennen.

Conclusie
De woorden ‘begrip’ en ‘bewustwording’ zijn de eerste woorden die in mij opkwamen na het sluiten van dit boek. En beiden zijn wat mij betreft dan ook de missie van dit boek.

Ondanks mijn eigen onderzoeken naar verhalen van veteranen om meer herkenning te vinden en meer te leren, is dit boek voor mij echt een aanvulling.

De persoonlijke verhalen hebben mij enorm geraakt. Daarnaast hebben ze mij nog meer inzicht gegeven wat betreft de mensen in mijn eigen leven.

En alhoewel mijn broer er niet meer mag zijn, heb ik dankzij dit boek nog meer inzicht gekregen in zijn handelen. Alsof ik toch nog een soort van kijkje op afstand in zijn hoofd krijg.

Het geeft mij rust, maar maakt mij ook een beetje verdrietig, omdat ik dit boek niet meer aan hem kan doorgeven. Ik denk dat hij er veel aan zou hebben gehad.

‘Sporen. Veteranen na hun missie‘, is wat mij betreft een boek voor iedereen.

Op de eerste plaats voor andere militairen en veteranen. Het lijkt me fijn om erkenning, herkenning en begrip te vinden, maar ook om herinneringen op te halen.

Op de tweede plaats is dit boek in mijn ogen voor iedere buitenstaander van belang. Of je nu tot het thuisfront behoort of niet.

De verhalen van deze veteranen laten je zien wat het inhoudt om een militair te zijn, wat dit met je doet of kan doen en wat dit betekent in het leven na een dienstperiode.

Dit boek creëert in mijn ogen echt begrip en geeft veel meer inzichten dan ik voor mogelijk had gehouden.

Als thuisfront heb ik behoefte aan deze verhalen. Allereerst, omdat het voelt alsof ik dichter bij mijn opa en broer ben, maar ook omdat het antwoorden geeft op vragen.