Droge ogen?

Ik wist op voorhand dat het een emotioneel drama betrof, wat niet per se mijn favoriete genre is. Toch was ik nieuwsgierig en greep ik de kans om het te lezen dankzij de winactie. De boeiende en soms poëtische schrijfstijl prikkelde me meteen om verder te lezen. Voordat ik het wist, werd ik helemaal meegezogen in het verhaal van Maddie. Bovendien nam ik Ryan en Chloë al snel veel kwalijk. Toen ik daarna Chloë’s kant las, begon er onderhuids ook sympathie voor haar te groeien. Flashbacks werden gebruikt om beter te begrijpen wat er tussen hen speelde. Daarbij stoorde het me enigzins dat de tijdlijn niet vlekkeloos op orde was. De afwisselende standpunten van beide vrouwen geven een mooi beeld van hun groeiende wederzijdse acceptatie. Jammer genoeg had ik op een bepaald punt het gevoel dat onwaarschijnlijke gebeurtenissen zich opstapelden, waardoor alles te ongeloofwaardig overkwam. Zo had de beschrijving van hun onderlinge toenadering in mijn ogen bijvoorbeeld eenvoudiger gekund. Zelf heb ik dit boek niet ervaren als een regelrechte tranentrekker en werd ik pas echt aangegrepen door het onverwachte einde. Uiteindelijk wil ik nu toch graag weten hoe het verder gaat en baal ik dat de pagina’s op zijn.