Mix van proza en poëzie

‘Boot in de avond’ is mijn derde boek van Tarjei Vesaas en heel anders dan de eerder gelezen ‘De vogels’ en ‘Het ijspaleis’. Waar zijn twee eerder door mij gelezen boeken romans waren, kan ik dit boek veel moeilijker definiëren.
‘Boot in de avond’ is een mooi, maar geen makkelijk boek. Dit boek bevat 16 kortere verhalen die een duidelijke link met de natuur hebben. Wie de persoon is die spreekt, blijft voor een deel gissen, maar ik vermoed dat hij zijn eigen ervaringen (terugkijkend als 71-jarige) op papier heeft gezet. De taal is een mix van poëzie en proza, vol eenzaam verlangen. Een aantal passages is wat abstract wat zorgvuldig lezen vereist (soms zelfs meerdere keren).
Af en toe maakt Vesaas gebruik van onaffe zinnen en eindigt een verhaal vrij abrupt. Ondanks dat dit boek van Vesaas de meeste inspanning van mij gevraagd heeft (ten opzichte van de andere twee) en het anders is qua vorm, heeft het mij niet teleurgesteld. Het is jammer dat Vesaas hier niet meer bekend is.

“Kon het hart zich maar afsluiten. Dat kan het niet, zit barstensvol herinneringen, zwaar van beelden, weet zich te redden door zich vast te klampen aan kleine dingen, zoals het touw en de licht zoute geur van touw in de regen. De geur van het simpele goede leven van alledag.” (citaat)