Vreemd, maar wel lekker

Chris Hoksbergen maakt van Al het kwade komt in tweeën een heus toneelstuk, welke heel toepasselijk in akten is opgedeeld. Daarnaast is het boek doorspekt met inspirerende quotes, wanneer deze akten beginnen. Deze stukken zijn weer onderverdeeld in rollen, dus het verhaal wordt verhalend vanuit meerdere perspectieven verteld en laten zien. De verhaallijn ademt zo ongeveer dark academia, en de karakters zijn heel intrigerend. Wanneer dark academia, geheimzinnigheid, Victoriaanse/ Edwardiaanse invloeden en enige gruwel je ding is, zit je helemaal goed. Het is een wereld van woordenwevers, poppenspelers, hypnotiseurs en leeuwentemmers, waarin ieder karakter een eigen rol vertolkt.
Het wordt al snel duidelijk dat dit boek niet voor iedereen geschikt is. Het zal dan ook niet altijd even makkelijk zijn om een klik met het verhaal en de personages te vinden. De schrijver blijft fascinerend vertellen. Het valt op dat de auteur aansluitende overgangen maakt tussen de scenes. Er is een opmerkelijke grens tussen waan en werkelijkheid, een kundigheid dat de auteur uitermate nauwkeurig beheerst. Een zoektocht naar het vinden van jezelf, maar het is ook zoeken en vinden van de diverse versies van jezelf. Het gaat over verandering, en wat dit kan veroorzaken.
De auteur sluit de cirkel door het te laten eindigen bij het begin. Wel duurt het even voordat het plot aankomt, en inzinkt. De lezer moet dus te allen tijde wel blijven opletten om geen cruciale gegevens te missen. Het lezen van dit boek is daarom als het drinken van een glas Rivella: het is een beetje vreemd, maar uiteindelijk wel lekker.