Empathie voor de slechterik

In Alle mensen zijn (niet) gelijk neemt Ilse Bockstaele haar lezers moeiteloos mee naar het jaar 2085, een tijd waarin de mannen van de vrouwen gescheiden leven. Het verhaal wordt afwisselend verteld door Zeia en Thijn. Meteen wordt er duidelijk wat het thema is. Daarnaast schemeren zowel de zwakke als de sterke punten van beide geslachten door, zonder dat de schrijfster een partij kiest. Daarmee laat ze feilloos zien dat het draadje tussen goed en slecht flinterdun is. Omdat we altijd wel bezig zijn met de verschillen tussen mannen en vrouwen, is dit daarom een gewaagd onderwerp. De auteur werpt onder andere een licht op non-binair zijn. Anders zijn, verantwoordelijkheden, teamwork, emoties, overleven zijn hierbij ook naar voren gekomen, met een schep trouweloosheid, intentie, eigenbelang, en pijn. Een ongebruikelijk einde, een diepgeworteld plot waarbij lezers zelfs enige empathie voor de slechterik kunnen krijgen maken de verhaallijn opmerkelijk, onvergetelijk, en waar niet alles is zoals het lijkt. Zindert nog lange tijd na, en heeft daarom zijn sterren dubbel en dwars verdient.