Zal blijven nazinderen

Anneke de Waard heeft een fijne, toegankelijke manier van schrijven, welke ook voor jongere lezers geschikt is. In Azkaloth wordt het verhaal vanuit twee perspectieven verteld. Vooral Gabika heeft al een pittig achtergrondverhaal, waarbij de balans tussen goed en kwaad om de hoek komt kijken. Is het dan niet zo dat een verantwoordelijkheid van twee kanten komt? Het zet de lezer gegarandeerd aan het denken.
Azkaloth zelf, wordt ongewenst als held aangewezen, waarmee hij nogal worstelt. Tijdens de Nacht van de Doden ontdekken Azkaloth en Gabika dat ze veel meer met elkaar te maken hebben. De personages zijn goed en doordacht uitgewerkt, omdat de punten met elkaar verbonden worden, daardoor meer een eigen diepgang hebben gekregen. De bijrollen maken het ook tastbaar. Ook deze mensen voegen extra dimensie toe. Het voelt allemaal heerlijk magisch en sprookjesachtig aan. De hoofdpersonages hebben een duidelijk heldhaftig doel voor ogen, en dat is de Eilanders van hun ondergang redden. Een onverwachte wending op driekwart in de verhaallijn zorgt ervoor dat Gabika’s doel drastisch veranderd. Hierbij laat ze zich onder geen enkele omstandigheid tegenhouden.
Tussentijdse fragmenten, mythen en scenes met de vijand in de verhaallijn laten lezers de wereld ook steeds beter kennen. Macht en verraad voeren de boventoon. En houdt de lezer van draken, dan zit men helemaal goed. Uiteindelijk laat de auteur alles wel op een heel opmerkelijk bijzondere manier op zijn plek vallen. De schrijfster werkt naar een mooi afgerond en voldaan einde. De Waard laat haar lezers dan ook enigszins verrast achter. Een verhaal dat enige tijd door de ziel zal blijven nazinderen.