Woorden zijn krachtige wapens

Volgens R.F. Kuang is Babel is een werkstuk van speculatieve fictie, dat zich afspeelt in een fantasieversie van Oxford in de jaren dertig van de negentiende eeuw.
De lezer volgt de Chinese jongen Robin Swift, die geadopteerd wordt door de heer Lovell. Robin wordt pupil in Londen, en leert verschillende talen, zodat hij later naar Oxford kan. Kuang snijdt hierbij interessante taalkundige feitjes aan. Er worden politieke strubbelingen aangestipt, en zilverstaven spelen een opmerkelijk belangrijke rol in de wereldbouw. Al snel gaan lezers zich afvragen, waarom meneer Lovell zo gebrand is om Robin aan het leren van verschillende talen te krijgen. Waar de lezer eerst denkt dat Lovell een sympathieke man is, slaat die gedachte om naar het tegenovergestelde. Hij blijkt toch niet zo’n fijne kerel te zijn, en het blijkt dat hij dan ook een bepaalde tirannie in zich te hebben. De auteur weet haar karakters ronduit fascinerend neer te zetten, waarbij afkomst een grote rol speelt. Lezers gaan zich al snel afvragen wie de mysterieuze Griffin is.
Taalfanaten kunnen het hart ophalen, want lezers kunnen ongegeneerd met de taallessen van Robin meedoen. Deze lessen breken de spanning, en is een soort van pallet cleanser voor de hardere actiescenes. Het kan tevens er wel de vaart uit het verhaal halen, en het leest dan ook als een slowburn, dat sereen aanvoelt bij tijden. Toch blijft het zogenoemde Hermes- genootschap de lezer prikkelen, ondanks dat de verhaallijn soms iets van een leerboek wegheeft. Er schemert ook wat strategie doorheen in de vorm van vrije handel en oorlog.
De lezer gaat zich na verloop van tijd echt afvragen wie Robin daadwerkelijk is. Loyaliteit en onderworpenheid staan als uitgesproken thema’s hoog in het vaandel, en die thema’s leiden weer naar een interessante wending, waarbij afkomst nog maar eens een lastig gegeven is. Vanaf dat moment wordt de lezer pas echt geprikkeld, en lijken de zaken onherroepelijk met elkaar in verbinding te staan. De lezer begrijpt dan ook waarom de interesse in de karakters heel langzaam wordt aangewakkerd. In de tweede helft van het verhaal komt alles in één keer opmerkelijk snel op gang.
Een beetje jammer is dat het verhaal weer inzakt, naarmate Kuang naar het einde toewerkt. De lezer voelt namelijk feilloos aan dat het op die manier niet goed kan aflopen, en het lijkt dan ook alsof de auteur het onvermijdelijke uitstelt. Toch is het niet een gemiddeld boek te noemen. Het zit ook weer niet ruimschoots over dat gemiddelde heen, aangezien de lezer een lange adem nodig heeft om op het punt van fascinatie te komen. Dit boek verdiend meer dan alleen een middelmatig boek te zijn, want het is een verhaal waar woorden krachtige wapens zijn, in de letterlijke zin van het woord.