Meer dan mystiek en symboliek

Dit verhaal is een herinnering, zo laat Saara El-Arifi in haar persoonlijke noot aan haar lezers in Cleopatra weten. Dit statement laat ons in ieder geval nog nieuwsgieriger maken naar deze hertelling. De auteur kruipt letterlijk in de huid van Cleopatra. Het verhaal wordt vanuit Cleopatra’s perspectief verteld.
Zoals de auteur al aangeeft, heeft de auteur zich niet gehouden aan de historische consistentie, dit om het makkelijker leesbaar te maken. Dit doet overigens geen afbreuk aan het verhaal. De schrijfster weet de sfeer en de wereld van die tijdsgeest meteen goed te vangen. Daarnaast willen lezers het boek niet wegleggen, want het blijkt al snel dat Cleopatra als een meedogenloze en zeer gewiekste troonopvolgster wordt weggezet. Deze Romantasy hertelling heeft daardoor ook raakvlakken met het coming-of-age genre.
Het verhaal heeft vanaf het begin een fascinerende ondertoon, en de auteur weet er tevens een vleugje spanning in aan te brengen. De lezer vraagt zich steeds weer af, of de protagonist het zal gaan redden. Het boek is opgedeeld in hoe Cleopatra door de jaren heen werd gezien: een heks, een hoer, en tenslotte een verraadster. Op niet alleen magische wijze stipt El-Arifi de meest belangrijke momenten in de geschiedenis over Cleopatra aan. Het afbranden van ’s werelds toen grootste bibliotheek van Alexandrië is daar een goed voorbeeld van, en zal menig boekenliefhebber even naar adem laten happen. Het is niet voor niets dat deze gebeurtenis één van de bekendste momenten in de geschiedenis is, en tegelijkertijd ook één van de treurigste, als het om het geschreven woord gaat. Indrukwekkend hoe de auteur dit belangrijke moment aan Cleopatra heeft gekoppeld.
Er wordt op een gegeven moment gezegd dat Cleopatra haar kohlpotlood had weggeveegd. In die tijd was er natuurlijk nog geen sprake van een potlood, en kwam kohl in een poedervorm, welke met een benen, ivoren of houten staafje in een dikke lijn werd aangebracht. We snappen dat de auteur dit detail zo herkenbaar mogelijk wilde neerzetten, maar dat Cleopatra hiervoor een potlood zou hebben gebruikt, is niet al te geloofwaardig. Afgezien van dit ene kleine detail, werd het grootste deel wel geloofwaardig bevonden. Daarnaast zou je dit kunnen laten scharen achter het fenomeen van de hertelling, in een hertelling kan veel op een andere manier gebeuren tenslotte.
Er is een hele sterke boodschap in de verhaallijn verweven, en dat is dat men beter niet het verhaal zelf kan vertrouwen. Vertrouw alleen de verhalenverteller. En dat geeft de nodige stof tot nadenken. De lezer realiseert zich dat men veel kan leren van Cleopatra. Haar uitspraken zijn ook heel berekenend
Een einde van Cleopatra is niet te vermijden, maar het uiteindelijke plot laat de lezer onder de indruk achter. Een boek dat nogmaals laat zien, dat Cleopatra meer is dan mystiek en symboliek.