Verbazing

Hoewel De Vallois met een spannende scene opent, worden lezers al meteen verbaasd over de koelbloedigheid van hoofdpersonage Sophie, die niet alleen haar handen aan een hete hendel brandt, maar ook een houten deur op haar benen krijgt, waardoor deze verbrijzelen. Je zou zeggen dat dit een perfecte kans is om het personage van de nodige emoties te voorzien, haar daarmee meteen heel menselijk te maken, echter lijkt ze nauwelijks echt te reageren. Daarnaast is het verhaal lastig om een beeld te vormen van wat er verteld wordt, kortom de scenes komen niet helemaal over zoals ze zijn bedoeld. Het vloeken, de manier hoe de personages communiceren, lijken niet overeen te komen met de Franse tijdsgeest van 1790, en hierdoor werd de verhaallijn niet echt geloofwaardig bevonden. De verhaallijn voelt ook erg rommelig aan, waarin vanuit verschillende perspectieven wordt geschreven, maar waardoor verwarring is ontstaan, en de lezer ook niet goed kan verwachten waar het naartoe zal gaan. Door deze puntjes weten we ook niet goed waar we het verhaal mogen plaatsen: voor een historische roman slaat het nog weleens de plank mis, voor enkel romantiek zit er net even te veel New Adult in. De auteur heeft nog aardig wat om aan te werken, wil ze in dit genre geloofwaardig verder kunnen. Daarom twee-en-een-halve ster.