Uitgebreid en diepgaand

Garvin Pouw laat zijn lezers De vervloekte roeping meteen lekker weglezen. Hij neemt duidelijk de tijd om de wereld van Valtada op te bouwen en te ontwikkelen, en hoewel het even duurt voordat er een klik met de personages is, houdt hij de lezer in zijn greep. Hij weet heel visueel en levendig situaties, omgeving, en emoties te omschrijven, uit te beelden, en daarmee de lezer te laten meevoelen. Hij heeft een boeiende verhaallijn gecreëerd, eentje die de lezer moeilijk zal kunnen loslaten. Vooral mooi is de groei tussen de personages, en uiteraard spelen ze allemaal zo hun eigen rol in de verhaallijn. Daarnaast weet hij de monsters en de slechteriken aangrijpend en griezelig te schetsen, en wanneer deze dan met de karakters in aanraking komen, is daar tekens weer een moment van de adem inhouden.
Ondanks dat Pouw veel omschrijvingen van Valtada doet- het magische woud van de Maankoningin, de omgeving buiten het elfenbos, de tempel van Skelsios, om enkelen te noemen – vervelen deze dynamisch geanimeerde parafrasen geen minuut, en is deze fantastische wereld niet meteen politiek verzwaard. Ook wordt er onder andere even naar Shivane gerefereerd, iets dat de lezer wellicht als een voorbode kan opvatten. De scenes worden afgewisseld, dus de lezer krijgt niet het gevoel overladen te worden met te lange informatie, of het gevoel ondergedompeld te worden in oneindige actie. De auteur weet heel diepgaand en uitgebreid te schrijven als het om gevoelens van zijn personages gaat.
De schrijver neemt opnieuw de tijd voordat de eindstrijd plaatsvindt, toch blijft menig lezer onverhoopt toch aan het boek gekluisterd. De spanning wordt nog altijd opgerekt, tot een welverdiende afwikkeling en het uitzicht op een nieuw avontuur binnen de grenzen van Valtada. Absoluut eentje waar de lezer reikhalzend naar blijft uitkijken.