Kalm tempo

Korte hoofdstukken, en simpel taalgebruik, dat is hoe Lilian Schneider Goudval heeft opgezet. Ze maakt hierbij handig gebruikt van twee invalshoeken, die van Oscar en Eveline. Lezers hebben meteen door wat er zoal in de verhaallijn gebeurt. De karakters hebben een goede diepgang, hoewel die van Oscar en Steven beter over de verhaallijn wordt verdeeld, en die van Eveline in een adem wordt verteld.
Het kabbelt allemaal wat gestaag door. Onverwachte scenes komen hierdoor iets te abrupt over. De verhaallijn gaat op hetzelfde kalme tempo door, nadat deze scenes ook weer snel voorbij zijn. Zonder al te veel echte spanning, moet het boek het van deze sereniteit en subtiele diepgang hebben. Het blijft echter wel lastig om voeling met de karakters te vinden, dit vanwege het statige karakter.
Een te plotselinge wending komt voor het gevoel uit de lucht. Dit gebeurt zonder enige aanloop. Tot het laatste moment wordt het motief van deze plotselinge moord zeer vaag gehouden. Je zou kunnen stellen dat het plot lastig in te vullen is. Uiteindelijk ligt het wel een stuk eenvoudiger, wat dan weer bij de vertellersvorm past. Als de lezer een beetje heeft opgelet, kon het plot al deels van tevoren worden gezien. Daarnaast zijn er een aantal voorspelbare details.
Toch zit het verhaal goed in elkaar. Een goede toevoeging voor het thrillergenre.