Weggenomen stigma

In The bastard son and the devil himself (Half zwart), lijkt het alsof Sally Green in de eerste plaats haar hoofdpersonage toespreekt. Later verandert het perspectief naar Nathan. Uiteindelijk is het een personaal verhaal, een combinatie van de ik-vorm en het auctoriaal perspectief, en daar moet de lezer wel op bedacht zijn. Het verhaal is ondanks dat niet moeilijk te volgen. Nathan heeft een sterk, intrigerend achtergrondverhaal, waar de bijrollen toch voor het gevoel zich nog langzaam lijken te ontwikkelen. Het getuigd van lef dat de auteur heeft gekozen voor een mannelijke heks in de hoofdrol. Er zijn er ook enkele vrouwelijke heksen in deze verhaallijn opgenomen. Voor een Young Adult hebben lezers enigszins een sterke maag nodig, zeker wanneer de lezer zelf niet goed tegen het besproken fenomeen kan. Hoewel het om een pijnlijk onderwerp gaat, weet ze de scene met een het-doet-hem-weinig intonatie te brengen. De gebeurtenis is daarom wel heel geloofwaardig beschreven. De hele verhaallijn is doorspekt met melancholie. Het is een heerlijk duister verhaal met fascinerende personages. Sommigen van hen zijn een beetje aan de kille kant, maar dat past dan ook wel weer bij de algehele setting. Zoals verwacht, heeft de auteur een opening gevonden naar het vervolg.
Het blijft mooi dat Sally Green het stigma dat heksen vrouwelijk moeten zijn heeft weggenomen. De serie is daardoor nu al veelbelovend.