Humor voor jongere doelgroep

Het tweede boek van Killian Calkert sluit naadloos aan op het eerste boek in deze reeks, en daarom is het raadzaam om deze serie op volgorde te lezen. Dit om niet de nodige context te hoeven missen voor Het gif van Helheim. Ilona Poot laat meteen doorschemeren dat het personage heel eigenzinnig is, en op een bepaalde manier ook een beetje een kluns: hij stuurt regelmatig notities naar zichzelf, waar zijn pogingen tot droge humor nog maar uit moet blijken.
Pesten en gepest worden is opnieuw een thema dat grondig onder de loep is genomen, zo ook samenwerking, en een duidelijk gevoel voor wat goed of slecht is. Daarnaast wordt de nadruk wel heel erg op lelijkheid gelegd. De schrijfster weet er wel hele aparte bijrollen op na te houden. De droge humor die Killian zo krampachtig in stand probeert te houden, wordt na een tijdje ook ronduit vervelend en voorspelbaar. Dit karaktertrekje kan net even iets te vaak en te veel zijen uitgewerkt. Het trekt de overige karaktereigenschappen van Killian uit balans zogezegd. Het is dan wel weer de perfecte humor voor een jongere doelgroep. De Noorse mythologie speelt een grote rol in de verhaallijn. Een slimme zet om de jonge doelgroep te interesseren voor dit ronduit opmerkelijke en boeiende onderwerp. Het lijkt voor het gevoel net even te snel afgewikkeld te worden. Het eindigt niet met een te grote cliffhanger, al geeft het wel mogelijkheden voor een vervolg. Voor jonge lezers is het op een bepaalde manier toch nog leerzaam.