Verontrustend einde

Erik Jan Tillema weet de herinneringen van het karakter in Ontworteld mooi te vangen in een soms wat bloemrijke manier van schrijven. De auteur stuurt lezers in een richting dat behoorlijk griezelig en levendig uit de hoek komt. Gestaag krijgen lezers door dat personage Erik waarschijnlijk met depressie kampt, en leeft in de duisternis omdat hij daar bang voor is. Een interessante insteek, omdat je doorgaans toch liever in het licht wilt zijn als je een angst voor duisternis hebt. Het is dan ook een boek waar de melancholie er aan alle kanten vanaf spat. Het is een verhaal met herinneringen, waar de dood en de pijn welig tiert. Hoewel het in het nu begint, worden er regelmatig scenes uit het verleden aan het geheel toegevoegd, waardoor lezers snel al meer leren over de achtergrond van Erik. Enkele gruwelijke gebeurtenissen blijven hierbij niet ongemoeid. Men kan weleens gaan denken dat dit verhaal naar lichte horror neigt. Een waarschuwing voor de mensen met naaldenangst is dan ook op zijn plaats. Het is doorspekt met goed gevonden symboliek. Erik wordt letterlijk ontworteld door bepaalde, gruwelijke gebeurtenissen. Het lijkt er sterk op dat Erik alle leed met de boom deelt. Omdat het karakter vol met diepgaande gedachten zit, en deze graag met de lezer deelt, kan dit een afremmende werking hebben. Waar het eerst nog redelijk vlot overkomt doordat er vrij veel intrigerende gebeurtenissen plaatsvinden, lijkt het op dit punt naar de langdradige kant te neigen. De auteur wekt er in ieder geval veel emoties mee op. Al lezende wil men toch achterhalen wat er daadwerkelijk in het dorp afspeelt, waar de entiteit onder andere echt vandaan komt. Tillema weet zijn lezers naar een ietwat verontrustend einde te loodsen, met een donkere twist. Horror van eigen bodem, met een vreemd randje.